{"id":1144,"date":"2026-01-18T17:11:51","date_gmt":"2026-01-18T17:11:51","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=1144"},"modified":"2026-01-18T17:11:51","modified_gmt":"2026-01-18T17:11:51","slug":"natalia-przezdzik-zanim-przekwitna-wisnie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2026\/01\/18\/natalia-przezdzik-zanim-przekwitna-wisnie\/","title":{"rendered":"NATALIA PRZE\u0179DZIK „ZANIM PRZEKWITN\u0104 WI\u015aNIE”"},"content":{"rendered":"\n

Czas kwitn\u0105cych wi\u015bni jest kr\u00f3tki i powoli si\u0119 ko\u0144czy. Jak \u017cycie (…) Kruche i ulotne, cho\u0107 bywa r\u00f3wnie pi\u0119kne, jak kwiaty.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

\u017bycie to chwila, to moment, dlatego wraz z pierwszym naszym oddechem rozpoczyna si\u0119 misja, aby ten czas wype\u0142ni\u0107 jak najlepiej. Sami stajemy si\u0119 kierownikami naszej ziemskiej wyprawy i, c\u00f3\u017c tu du\u017co m\u00f3wi\u0107, czasami nie jest \u0142atwo. Bycie swoim w\u0142asnym szefem wymaga od nas wypracowania kompromisu z w\u0142asnym ja <\/em>praktycznie w ka\u017cdej sprawie. Niestety cz\u0119sto przenosimy osobiste l\u0119ki, rozterki i niepowodzenia na inne osoby, kt\u00f3re ch\u0142on\u0105 nasze podej\u015bcie do \u017cycia i trudno jest im odnale\u017a\u0107 sw\u00f3j w\u0142asny g\u0142os w wielu sprawach. Tymi osobami najcz\u0119\u015bciej s\u0105 nasi najbli\u017csi, a szczeg\u00f3lnie dzieci, kt\u00f3re bezwiednie na\u015bladuj\u0105 zachowania doros\u0142ych. I tutaj zaczyna si\u0119 najtrudniejsza cz\u0119\u015b\u0107 naszej misji – jak \u017cy\u0107, aby okaza\u0142a si\u0119 ona obop\u00f3lnym sukcesem?<\/p>\n\n\n\n

Trudno jest ogarn\u0105\u0107 pi\u0119kno, je\u015bli ogl\u0105da si\u0119 je samemu. We dw\u00f3jk\u0119 jest weselej i wspomnienia zapisuj\u0105 si\u0119 jakby wyra\u017aniej…<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

W pewnej krakowskiej kamienicy mieszka Hanna wraz z doros\u0142\u0105 c\u00f3rk\u0105 Majk\u0105, kt\u00f3ra posiada w\u0142asn\u0105 prac\u0119, w\u0142asny pok\u00f3j i …to by\u0142oby wszystko. Ca\u0142a reszta to tylko „po\u017cyczona” egzystencja bez przyjaci\u00f3\u0142, krewnych, bez marze\u0144 czy osobistych sekret\u00f3w. Cho\u0107 czasem udaje si\u0119 jej przemyci\u0107 odrobin\u0119 „inno\u015bci” w codzienne \u017cycie, to jednak ca\u0142a reszta naznaczona jest naukami Hanny, w kt\u00f3rych jest wszystko opr\u00f3cz wolno\u015bci. Bo przecie\u017c nadzieja, oczekiwania czy \u017cyczenia to tylko mrzonki, kt\u00f3re i tak si\u0119 nie spe\u0142ni\u0105. Tylko raz uda\u0142o si\u0119 Majce po kryjomu wyplu\u0107 kwa\u015bn\u0105 wi\u015bni\u0119, z kt\u00f3rej nieoczekiwanie wyros\u0142o pi\u0119kne drzewo, ciesz\u0105ce oczy podczas kwitnienia. Gdyby tak cz\u0119\u015bciej pr\u00f3bowa\u0142a skutecznie „wypluwa\u0107” nakazy matki, mo\u017ce przynajmniej jej \u017cycie by\u0142oby pe\u0142niejsze, a „stan nieoczekiwania na nic” zmieni\u0142by si\u0119 w stan rado\u015bci z nowych wyzwa\u0144 i pomys\u0142\u00f3w. A tak, jedynym jasnym punktem egzystencji obu pa\u0144 jest Japonia i wsp\u00f3\u0142dzielona fascynacja jej kultur\u0105, jedzeniem i literatur\u0105. <\/p>\n\n\n\n

Czasem trudne wydarzenia mog\u0105 nas uwalnia\u0107 z klatek, w kt\u00f3rych sami si\u0119 zamkn\u0119li\u015bmy.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Czy dwuosobowa rodzina to wystarczaj\u0105ca ilo\u015b\u0107, aby m\u00f3c szcz\u0119\u015bliwie \u017cy\u0107? Oczywi\u015bcie, \u017ce tak. Pod jednym warunkiem – trzeba \u017cy\u0107 razem, a nie tylko wsp\u00f3\u0142dzieli\u0107 mieszkanie; trzeba dzieli\u0107 si\u0119 troskami i rado\u015bciami oraz wspiera\u0107 nawzajem; oraz pozwala\u0107 drugiemu cz\u0142owiekowi na w\u0142asne wybory, nawet je\u015bli odbiegaj\u0105 od naszych wyobra\u017ce\u0144. W przeciwnym razie mo\u017cna doj\u015b\u0107 do wniosku, \u017ce w\u0142a\u015bciwie to nie wiadomo, czy osoba, z kt\u00f3r\u0105 dzielimy \u017cycie w og\u00f3le nas kocha, czy b\u0119dzie za nami t\u0119skni\u0107, kiedy nas zabraknie i czy jednak nie lepiej by\u0142oby \u017cy\u0107 samemu. Bo nauk\u0119 samotno\u015bci Hanna i Majka opanowa\u0142y niestety do perfekcji… Majka \u017cyje w poczuciu, \u017ce nigdy nie b\u0119dzie dosy\u0107 dobra, aby zas\u0142u\u017cy\u0107 na s\u0142owa uznania ze strony matki, a Hanna jest wr\u0119cz przekonana, \u017ce jej c\u00f3rka wcale jej nie kocha. I tak, \u017cyj\u0105c w ci\u0105g\u0142ych domys\u0142ach, w obliczu druzgoc\u0105cej diagnozy, Hanna u\u015bwiadamia sobie, \u017ce w\u0142a\u015bciwie niewiele po sobie pozostawia. Jej misja zwana \u017cyciem okazuje si\u0119 pora\u017ck\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Je\u015bli si\u0119 kogo\u015b kocha, to prawda o nim nie powinna zniszczy\u0107 mi\u0142o\u015bci.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Jak zatem uratowa\u0107 nasz\u0105 misj\u0119 przed totaln\u0105 katastrof\u0105? Jak bezpiecznie dotrze\u0107 do celu i jednak pozostawi\u0107 po sobie dobre wra\u017cenie lub ciep\u0142e wspomnienia? Hanna dosy\u0107 niech\u0119tnie zaczyna wychodzi\u0107 z domu, symbolicznie przekraczaj\u0105c granic\u0119 swojego wyobcowania. Ci, kt\u00f3rzy dot\u0105d wydawali jej si\u0119 niewystarczaj\u0105cy, aby po\u015bwi\u0119ci\u0107 im wi\u0119cej uwagi, nagle okazuj\u0105 si\u0119 by\u0107 nawet lepsi od niej. Lepsi w rozumieniu drugiego cz\u0142owieka, pe\u0142ni empatii pomimo trud\u00f3w \u017cyciowych, a przede wszystkim bezinteresowni i otwarci na otaczaj\u0105cy ich \u015bwiat. Bo nie da si\u0119 przej\u015b\u0107 \u017cycia w samotno\u015bci. Potrzebujemy innych, by w pe\u0142ni \u017cy\u0107. Nie tylko po to, aby czu\u0107 si\u0119 szcz\u0119\u015bliwym, ale \u017ceby uszcz\u0119\u015bliwia\u0107 innych. To w\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki nam, kto\u015b tak\u017ce mo\u017ce zacz\u0105\u0107 odbiera\u0107 \u017cycie w odmienny spos\u00f3b. A kiedy nas zabraknie, b\u0119d\u0105 mieli w sobie wsparcie, kt\u00f3re potrafi uchroni\u0107 od szale\u0144stwa i przywr\u00f3ci\u0107 \u017cycie na odpowiednie tory.<\/p>\n\n\n\n

„Zanim przekwitn\u0105 wi\u015bnie” ma w sobie tak wiele zachwytu nad \u017cyciem, jak i b\u00f3lu zwi\u0105zanego ze strachem przed nim. Obie bohaterki odbieraj\u0105 codzienno\u015b\u0107 w zupe\u0142nie inny spos\u00f3b, a jednak postawa jednej osoby potrafi zas\u0142oni\u0107 wszystko to, co ta druga chcia\u0142aby zobaczy\u0107. Jest tutaj mi\u0142o\u015b\u0107 serwowana w dosy\u0107 du\u017cej dawce, ale cz\u0119stotliwo\u015b\u0107 jej podawania pozostawia wiele do \u017cyczenia. To pe\u0142na emocji i wzrusze\u0144 opowie\u015b\u0107 o odchodzeniu, kt\u00f3re daje tak wiele do my\u015blenia – na temat wybor\u00f3w \u017cyciowych, postawy wobec najbli\u017cszych, odpowiedzialno\u015bci za tego, kogo „si\u0119 oswoi\u0142o” i jego akceptacji. Historia Hanny i Majki pokazuje, \u017ce powinni\u015bmy zachwyca\u0107 si\u0119 pi\u0119knem otaczaj\u0105cego \u015bwiata zar\u00f3wno wtedy, kiedy kwitn\u0105 wi\u015bnie, jak i wtedy, kiedy mo\u017cemy delektowa\u0107 si\u0119 ich owocami. A kiedy trafi si\u0119 nam jaki\u015b cierpki i niesmaczny, trzeba po prostu go wyplu\u0107 i szuka\u0107 takiego, kt\u00f3ry przypadnie nam do gustu. Jest tak wiele mo\u017cliwo\u015bci – nie b\u0105d\u017amy „byle jacy” i nie uczmy innych samotno\u015bci, po to, aby \u017cycie okaza\u0142o si\u0119 misj\u0105 godn\u0105 \u015bwiatowej chwa\u0142y.<\/p>\n\n\n\n

Gor\u0105co polecam.<\/p>\n\n\n\n

*Wszystkie cytaty pochodz\u0105 z ksi\u0105\u017cki Zanim przekwitn\u0105 wi\u015bnie<\/em>, Natalia Prze\u017adzik, Wydawnictwo Dobre Strony, 2026<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Czas kwitn\u0105cych wi\u015bni jest kr\u00f3tki i powoli si\u0119 ko\u0144czy. Jak \u017cycie (…) Kruche i ulotne, cho\u0107 bywa r\u00f3wnie pi\u0119kne, jak kwiaty. \u017bycie to chwila, to moment, dlatego wraz z pierwszym naszym oddechem rozpoczyna si\u0119 misja, aby ten czas wype\u0142ni\u0107 jak najlepiej. Sami stajemy si\u0119 kierownikami naszej ziemskiej wyprawy i, c\u00f3\u017c tu du\u017co m\u00f3wi\u0107, czasami nie […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":1148,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[2],"tags":[190,192,197,225],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1144"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1144"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1144\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1149,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1144\/revisions\/1149"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1148"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1144"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1144"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1144"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}