{"id":1203,"date":"2026-03-06T11:41:20","date_gmt":"2026-03-06T11:41:20","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=1203"},"modified":"2026-03-06T11:49:07","modified_gmt":"2026-03-06T11:49:07","slug":"anna-bichalska-nienapisane","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2026\/03\/06\/anna-bichalska-nienapisane\/","title":{"rendered":"ANNA BICHALSKA „NIENAPISANE”"},"content":{"rendered":"\n

(Nie)napisane (…) Rzeczy, o kt\u00f3rych nie m\u00f3wimy i nie piszemy. Przemilczane. Nigdy nieopowiedziane.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

S\u0105 w \u017cyciu takie momenty i takie wydarzenia, o kt\u00f3rych trudno my\u015ble\u0107 czy m\u00f3wi\u0107 od razu. Chowamy je gdzie\u015b g\u0142\u0119boko, zapisujemy gdzie\u015b w odm\u0119tach w\u0142asnego umys\u0142u, ale wyrzucamy klucz lub has\u0142o, kt\u00f3re mog\u0142oby otworzy\u0107 plik i przypomnie\u0107 o tym, co si\u0119 sta\u0142o. A potem przychodzi czas, kiedy sami po niego si\u0119gamy, czuj\u0105c, \u017ce nadszed\u0142 moment konfrontacji. Bo emocje nie mog\u0105 zosta\u0107 „nienapisane”, je\u015bli si\u0119 wydarzy\u0142y. One ju\u017c i tak g\u0142\u0119boko w nas siedz\u0105 i wracaj\u0105 nieproszone. Czy warto do nich wraca\u0107? Czy mo\u017ce lepiej pozwoli\u0107 im tkwi\u0107 w odm\u0119tach zapomnienia? A mo\u017ce jest po prostu odpowiedni czas, kiedy one same domagaj\u0105 si\u0119 opowiedzenia?<\/p>\n\n\n\n

Czasami bezruch to odpoczynek, ale zbyt d\u0142ugi bezruch to ju\u017c \u015bmier\u0107.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Kiedy Joanna kupuje stary dom i przeprowadza si\u0119 w okolic\u0119, w kt\u00f3rej kr\u00f3luje cisza i spok\u00f3j, nie przypuszcza, \u017ce to w\u0142a\u015bnie tam w jej \u017cyciu wydarzy si\u0119 tak wiele. Zmagaj\u0105c si\u0119 z w\u0142asnymi l\u0119kami i demonami przesz\u0142o\u015bci, tak trudno otworzy\u0107 jej si\u0119 na nowe znajomo\u015bci i towarzystwo obcych ludzi. Najlepiej czuje si\u0119 zamkni\u0119ta w czterech \u015bcianach, chocia\u017c ju\u017c wie, \u017ce nie powinna tego robi\u0107, bo przekraczanie w\u0142asnych granic komfortu to jej \u017cyciowa zmora. Nie przypuszcza, \u017ce istniej\u0105 jeszcze tacy ludzie, jak mieszkaj\u0105ca obok Janina, kt\u00f3rzy swoj\u0105 nienachaln\u0105 obecno\u015bci\u0105 potrafi\u0105 przebi\u0107 najgrubszy mur samotno\u015bci. I nie liczy si\u0119 tutaj wiek czy profesja – anio\u0142a mo\u017cna spotka\u0107 po prostu w \u017c\u00f3\u0142tej syrence, kt\u00f3ra cho\u0107 wiekowa, potrafi dowie\u017a\u0107 pasa\u017cer\u00f3w wsz\u0119dzie tam, gdzie powinni si\u0119 znale\u017a\u0107. A rozmowa wcale nie musi zaczyna\u0107 si\u0119 od spotkania twarz\u0105 w twarz – wystarczy, \u017ce si\u0119 o kim\u015b pami\u0119ta i skrobnie kr\u00f3tki li\u015bcik od czasu do czasu. A p\u00f3\u017aniej s\u0142owa same wyp\u0142ywaj\u0105 z wn\u0119trza duszy. I wtedy okazuje si\u0119, \u017ce Kobieta w Czerni idealnie pasuje do Kobiety w R\u00f3\u017cu – tak r\u00f3\u017cne, a tak samo symboliczne.<\/p>\n\n\n\n

Pokrewne dusze zawsze na siebie trafi\u0105 i znajd\u0105 w\u0142a\u015bciw\u0105 drog\u0119.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

„Nienapisane” to opowie\u015b\u0107 przede wszystkim o przyja\u017ani, takiej, kt\u00f3ra przekracza granice czasu i miejsca. To w\u0142a\u015bnie prawdziwy przyjaciel odgrywa tutaj rol\u0119 kluczow\u0105 – jest przewodnikiem, powiernikiem, a tak\u017ce gwarancj\u0105 poczucia bezpiecze\u0144stwa nawet w najgorszej chwili \u017cycia. Bo cz\u0119sto to nie wi\u0119zy rodzinne okazuj\u0105 si\u0119 najsilniejsze, ale te, kt\u00f3re stworzyli\u015bmy sami. To one s\u0105 w stanie oprze\u0107 si\u0119 ka\u017cdej \u017cyciowej burzy, a kiedy trzeba, poci\u0105gn\u0105\u0107 za odpowiedni sznurek, aby pom\u00f3c nam wr\u00f3ci\u0107 na w\u0142a\u015bciwe tory. Bo nie chodzi o to, aby by\u0107 razem tylko wtedy, kiedy jest dobrze, ale w momentach, w kt\u00f3rych niebo spada nam na g\u0142ow\u0119. I trwa\u0107 – mimo \u017ce czujemy, i\u017c pewne tajemnice wci\u0105\u017c czekaj\u0105 na opowiedzenie. A mo\u017ce wol\u0105 zosta\u0107 po prostu „niewypowiedziane”?<\/p>\n\n\n\n

Nie chc\u0119 ci\u0105gle sta\u0107 samotnie i patrze\u0107, jak m\u00f3j autobus odje\u017cd\u017ca.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

To tak\u017ce pi\u0119knie opowiedziana historia o potrzebie odnalezienia swojego miejsca na ziemi, w kt\u00f3rym czujemy si\u0119 sob\u0105 bez wzgl\u0119du na wszystko. O l\u0119kach, z kt\u00f3rymi walczy ka\u017cdy z nas, nawet je\u015bli udaje, \u017ce wszystko u niego w porz\u0105dku. Ogromn\u0105 warto\u015bci\u0105 tej ksi\u0105\u017cki jest jej „nienachalno\u015b\u0107” – tutaj wszystko ma sw\u00f3j odpowiedni czas, a bohaterowie prowadz\u0105 czytelnika poprzez trudy ich \u017cycia niczym czuli przewodnicy. Wiedz\u0105, \u017ce zar\u00f3wno oni, jak i my jeste\u015bmy naznaczeni przesz\u0142o\u015bci\u0105, co nie znaczy, \u017ce powinni\u015bmy obarcza\u0107 innych swoimi problemami. Je\u015bli kto\u015b b\u0119dzie chcia\u0142, to znajdzie chwil\u0119, aby zatrzyma\u0107 si\u0119 i pos\u0142ucha\u0107. Natarczywo\u015b\u0107 przynosi odwrotne rezultaty. <\/p>\n\n\n\n

Nienachalna, refleksyjna, pe\u0142na prawdy o ludzkim \u017cyciu, wzruszaj\u0105ca – to wszystko znale\u017a\u0107 mo\u017cna w ksi\u0105\u017cce „Nienapisane”. Gor\u0105co polecam.<\/p>\n\n\n\n

*Wszystkie cytaty pochodz\u0105 z ksi\u0105\u017cki Nienapisane<\/em>, Anna Bichalska, Wydawnictwo Harper Collins, 2026<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

(Nie)napisane (…) Rzeczy, o kt\u00f3rych nie m\u00f3wimy i nie piszemy. Przemilczane. Nigdy nieopowiedziane. S\u0105 w \u017cyciu takie momenty i takie wydarzenia, o kt\u00f3rych trudno my\u015ble\u0107 czy m\u00f3wi\u0107 od razu. Chowamy je gdzie\u015b g\u0142\u0119boko, zapisujemy gdzie\u015b w odm\u0119tach w\u0142asnego umys\u0142u, ale wyrzucamy klucz lub has\u0142o, kt\u00f3re mog\u0142oby otworzy\u0107 plik i przypomnie\u0107 o tym, co si\u0119 sta\u0142o. […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":1207,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[2],"tags":[248,250,249],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1203"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1203"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1203\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1213,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1203\/revisions\/1213"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1207"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1203"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1203"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1203"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}