{"id":1428,"date":"2026-08-04T12:53:15","date_gmt":"2026-08-04T12:53:15","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=1428"},"modified":"2026-08-04T13:34:05","modified_gmt":"2026-08-04T13:34:05","slug":"celina-mioduszewska-saga-utraconego-dziedzictwa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2026\/08\/04\/celina-mioduszewska-saga-utraconego-dziedzictwa\/","title":{"rendered":"CELINA MIODUSZEWSKA &#8222;SAGA UTRACONEGO DZIEDZICTWA&#8221;"},"content":{"rendered":"\n<blockquote class=\"wp-block-quote\"><p>Na szcz\u0119\u015bcie jest co\u015b takiego jak cudowna moc zapomnienia.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n<p>Los ludzki bywa nieprzewidywalny. Od narodzin do \u015bmierci dziej\u0105 si\u0119 rzeczy, na kt\u00f3re nie mamy wp\u0142ywu, a z kt\u00f3rymi trzeba si\u0119 po prostu pogodzi\u0107. W przeciwnym razie \u017cycie staje si\u0119 znojem, kt\u00f3ry przyt\u0142acza. Zamiast z ufno\u015bci\u0105 patrze\u0107 w przysz\u0142o\u015b\u0107, koncentrujemy si\u0119 na smutnej przesz\u0142o\u015bci. Wielk\u0105 umiej\u0119tno\u015bci\u0105 jest zaakceptowa\u0107 rzeczywisto\u015b\u0107, zapomnie\u0107 i wierzy\u0107, \u017ce kolejne dni przynios\u0105 jeszcze co\u015b dobrego. O ile wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie uda\u0142o nam si\u0119 chyba odrobin\u0119 zapanowa\u0107 nad paroma nieszcz\u0119\u015bciami, o tyle pod koniec dziewi\u0119tnastego wieku wiele z nich by\u0142o sta\u0142ym elementem codzienno\u015bci. Pozostawa\u0142y wtedy chyba tylko marzenia.<\/p>\n\n\n\n<blockquote class=\"wp-block-quote\"><p>B\u0142ysk rado\u015bci z pozoru tak drobnej rzeczy (&#8230;) ale takie chwile to te\u017c wa\u017cny element \u017cycia, bo ono sk\u0142ada si\u0119 z du\u017cych smutk\u00f3w przeplatanych ma\u0142ymi rado\u015bciami.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n<p>Rodzina B\u0142a\u017ceja Radlewskiego wiedzie sw\u00f3j skromny \u017cywot we wsi Radlewo i cho\u0107 szczyci si\u0119 herbem, a wi\u0119c i lepszym pochodzeniem, ich \u017cycie niewiele r\u00f3\u017cni si\u0119 od innych. Cha\u0142upa, troch\u0119 pola, zwierz\u0105t i bieda, kt\u00f3ra zagl\u0105da do okien ka\u017cdego dnia. Z ca\u0142ego grona powitych dzieci, przy \u017cyciu pozostaje tylko dw\u00f3jka &#8211; Aleksander i Marta. To w\u0142a\u015bnie syn staje si\u0119 nadziej\u0105 na lepsze jutro, kiedy postanawia wyjecha\u0107 do Ameryki i wspom\u00f3c rodzin\u0119 finansowo. Tam te\u017c bierze \u015blub, doczekuje si\u0119 potomstwa, a p\u00f3\u017aniej wraca do ojczyzny i przejmuje trud prowadzenia gospodarstwa, budowy domu i zapewnienia innym godnego \u017cycia. Ono ma jednak to do siebie, \u017ce chwile triumfu przeplataj\u0105 si\u0119 z przegranymi, a tym, co decyduje o przetrwaniu jest si\u0142a ludzkiej odporno\u015bci i umiej\u0119tno\u015b\u0107 odradzania si\u0119. Tak te\u017c toczy si\u0119 saga kilku pokole\u0144 rodziny Radlewskich, kt\u00f3rzy do\u015bwiadczaj\u0105 trud\u00f3w codzienno\u015bci, ale tak\u017ce wojen, zmian ustrojowych, spo\u0142ecznych i obyczajowych. Upadaj\u0105, podnosz\u0105 si\u0119 z kolan, prosperuj\u0105 i trac\u0105, a dziedzictwo przechodz\u0105c z r\u0105k do r\u0105k czeka na kogo\u015b, kto b\u0119dzie umia\u0142 doceni\u0107 ziemi\u0119, ludzi i otaczaj\u0105c\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107. Czy b\u0142a\u017cejowa scheda przetrwa dziejowe i rodzinne zawieruchy?<\/p>\n\n\n\n<p>&#8222;Saga utraconego dziedzictwa&#8221; to opowie\u015b\u0107, kt\u00f3ra w ciekawy spos\u00f3b pokazuje losy podlaskiej wsi i rodziny na tle zmieniaj\u0105cych si\u0119 czas\u00f3w. Od dziewi\u0119tnastowiecznych marze\u0144 o lepszym \u017cyciu, poprzez trudy narodzin, \u015bmierci, a\u017c po ulepszenia, jakie oferowa\u0142 dwudziestowieczny \u015bwiat, obserwujemy zmagania jednostki z przeciwno\u015bciami losu. Nie brakuje w nim tak\u017ce rado\u015bci i chwil szcz\u0119\u015bcia, kiedy przeznaczenie postanawia na chwil\u0119 zmieni\u0107 sw\u00f3j bieg. Istotn\u0105 rol\u0119 odgrywaj\u0105 w nim przede wszystkim ludzie i ich osobowo\u015bci, kt\u00f3re maj\u0105 ogromny wp\u0142yw na relacje, decyzje i w konsekwencji na kierunek, w jakim spogl\u0105daj\u0105 mieszka\u0144cy b\u0142a\u017cejowego domu. To historia, kt\u00f3ra ci\u0105gle si\u0119 zmienia, ewoluuje i u\u015bwiadamia, jak wa\u017cna jest wsp\u00f3lnota, zrozumienie i dokonywane wybory. Ka\u017cde pokolenie ma swoje przyzwyczajenia, nawyki i racje, kt\u00f3re tak trudno zrozumie\u0107 tym, kt\u00f3rzy przychodz\u0105 p\u00f3\u017aniej. Brzmi znajomo? <\/p>\n\n\n\n<p>Polecam &#8211; lektura tej sagi pomaga obudzi\u0107 w sobie wdzi\u0119czno\u015b\u0107 wobec w\u0142asnego \u017cycia.<\/p>\n\n\n\n<p>*Wszystkie cytaty pochodz\u0105 z ksi\u0105\u017cki <em>Saga utraconego dziedzictwa<\/em>, Celina Mioduszewska, Wydawnictwo Novae Res, 2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Na szcz\u0119\u015bcie jest co\u015b takiego jak cudowna moc zapomnienia. Los ludzki bywa nieprzewidywalny. Od narodzin do \u015bmierci dziej\u0105 si\u0119 rzeczy, na kt\u00f3re nie mamy wp\u0142ywu, a z kt\u00f3rymi trzeba si\u0119 po prostu pogodzi\u0107. W przeciwnym razie \u017cycie staje si\u0119 znojem, kt\u00f3ry przyt\u0142acza. Zamiast z ufno\u015bci\u0105 patrze\u0107 w przysz\u0142o\u015b\u0107, koncentrujemy si\u0119 na smutnej przesz\u0142o\u015bci. Wielk\u0105 umiej\u0119tno\u015bci\u0105 [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":1430,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[10,14],"tags":[170,90,319,75,91],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1428"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1428"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1428\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1432,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1428\/revisions\/1432"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1430"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1428"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1428"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1428"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}