{"id":1443,"date":"2026-08-09T13:41:23","date_gmt":"2026-08-09T13:41:23","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=1443"},"modified":"2026-08-09T13:46:35","modified_gmt":"2026-08-09T13:46:35","slug":"lucyna-olejniczak-walc-pozegnalny-pani-na-wrzosowisku-tom-4","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2026\/08\/09\/lucyna-olejniczak-walc-pozegnalny-pani-na-wrzosowisku-tom-4\/","title":{"rendered":"LUCYNA OLEJNICZAK „WALC PO\u017bEGNALNY. PANI NA WRZOSOWISKU. TOM 4”"},"content":{"rendered":"\n

Ka\u017cdy gwa\u0142towny ogie\u0144 musi si\u0119 w ko\u0144cu wypali\u0107, pozostawiaj\u0105c po sobie zimny popi\u00f3\u0142.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Walc, jako gatunek muzyczny i odmiana ta\u0144ca, kojarzy si\u0119 z czym\u015b dostojnym i eleganckim. W g\u0142owie widzimy obrazy pary wiruj\u0105cej p\u0142ynnym, okr\u0119\u017cnym ruchem na parkiecie, kt\u00f3ra musi idealnie zgra\u0107 swoje cia\u0142a, aby nie wypa\u015b\u0107 z rytmu. A ten jest zadziwiaj\u0105co prosty – raz, dwa, trzy… raz, dwa, trzy… raz, dwa, trzy… Wydawa\u0142oby si\u0119, \u017ce ka\u017cdy powinien umie\u0107 go zata\u0144czy\u0107. Kiedy jednak tancerze od dawna nie \u0107wiczyli krok\u00f3w i wi\u0119cej ich dzieli ni\u017c \u0142\u0105czy, wtedy chyba warto zmieni\u0107 tancerza, albo powr\u00f3ci\u0107 do trening\u00f3w. W przeciwnym wypadku walc mo\u017ce okaza\u0107 si\u0119 tym po\u017cegnalnym, ko\u0144cz\u0105cym nawet d\u0142ugotrwa\u0142\u0105 relacj\u0119. Kto powiedzia\u0142 jednak, \u017ce nie mo\u017ce by\u0107 te\u017c pocz\u0105tkiem zupe\u0142nie czego\u015b nowego?<\/p>\n\n\n\n

Pani Smith m\u00f3wi, \u017ce na mi\u0142o\u015b\u0107 trzeba cierpliwie poczeka\u0107 (…) Bo ona nie spada na cz\u0142owieka, tylko si\u0119 powoli rodzi.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Eliza Winter za wszelk\u0105 cen\u0119 chce, aby jej wsp\u00f3lny taniec z Richardem odzyska\u0142 sw\u00f3j rytm i spok\u00f3j. Opiekuje si\u0119 m\u0119\u017cem na wszelkie znane jej sposoby, bo wierzy, \u017ce troska i mi\u0142o\u015b\u0107 s\u0105 w stanie zmotywowa\u0107 cz\u0142owieka do walki. Trudno jednak stawa\u0107 w szranki z przeciwnikiem, kt\u00f3ry z jednej strony pomaga, a z drugiej podst\u0119pnie niszczy resztki zdrowego rozs\u0105dku. Niestety uzale\u017cnienie Richarda od pewnej substancji stawia Eliz\u0119 na przegranej pozycji, a uratowa\u0107 go mo\u017ce jedynie on sam. W\u015br\u00f3d \u017calu i l\u0119ku toczy si\u0119 zatem \u017cycie w Winter Abbey, z kt\u00f3rego Eliza w ko\u0144cu chce si\u0119 wyrwa\u0107… Skoro nie mo\u017cna powr\u00f3ci\u0107 do tego, co by\u0142o, mo\u017ce czas pogodzi\u0107 si\u0119 z rzeczywisto\u015bci\u0105 i zadba\u0107 o swoje w\u0142asne potrzeby i ambicje? Pani na wrzosowisku nie spodziewa si\u0119 jednak, \u017ce wymys\u0142y chorego umys\u0142u jej m\u0119\u017ca mog\u0105 tak szybko si\u0119 zi\u015bci\u0107. Pytanie tylko, czy nowy taneczny partner to pocz\u0105tek czy koniec k\u0142opot\u00f3w… Faktem jest, \u017ce nawet w \u017cyciu Stanis\u0142awa, brata Elizy, piek\u0142o, do kt\u00f3rego trafi\u0142, mo\u017ce okaza\u0107 si\u0119 wst\u0119pem do nieoczekiwanego raju. Mo\u017ce zatem warto zaufa\u0107 losowi i postawi\u0107 wszystko na jedn\u0105 kart\u0119?<\/p>\n\n\n\n

„Walc po\u017cegnalny” to nie tylko czytelnicze „do widzenia” rzucone bohaterom czterotomowej sagi, ale zwie\u0144czenie jak\u017ce wymownego muzycznego widowiska, kt\u00f3re w dziewi\u0119tnastowiecznym Londynie cieszy\u0142oby si\u0119 ogromnym powodzeniem. S\u0105 w nim silne emocje, ale i zwyczajne angielskie \u017cycie; s\u0105 obyczaje i zmiany spo\u0142eczne, ale i poznawanie nowych zak\u0105tk\u00f3w \u015bwiata; wreszcie, jest w nim kobieco\u015b\u0107, kt\u00f3ra nadaje sadze pe\u0142n\u0105 pragnie\u0144 feministyczn\u0105 ods\u0142on\u0119. To opowie\u015b\u0107, w kt\u00f3rej bohaterowie ta\u0144cz\u0105 do swoich w\u0142asnych melodii, kt\u00f3re dziwnym trafem idealnie ze sob\u0105 wsp\u00f3\u0142graj\u0105. Cho\u0107 wydaje si\u0119, \u017ce zako\u0144czenie nastr\u0119czy trudno\u015bci, a ostatnie takty b\u0119d\u0105 wymaga\u0142y nie lada tanecznych wygibas\u00f3w, to wszystko osi\u0105ga sw\u00f3j harmonijny fina\u0142. Nie brakuje zwrot\u00f3w i piruet\u00f3w, mylenia krok\u00f3w po to tylko, aby na ko\u0144cu poczu\u0107 b\u0142ogo\u015b\u0107 z fina\u0142owego akordu. Raz, dwa, trzy… raz, dwa, trzy… raz, dwa, trzy – ju\u017c dawno \u017cadne zako\u0144czenie sagi nie przynios\u0142o mi takiej satysfakcji czytelniczej. Tutaj ka\u017cdy takt trafia w punkt, serce dr\u017cy w obliczu z\u0142owieszczych nut, a fina\u0142owy krok postawiony jest tam, gdzie powinien. Nic doda\u0107, nic uj\u0105\u0107. <\/p>\n\n\n\n

Polecam – dajcie si\u0119 porwa\u0107 w taneczny wir nawet je\u015bli macie dwie lewe nogi.<\/p>\n\n\n\n

*Cytaty pochodz\u0105 z ksi\u0105\u017cki Walc po\u017cegnalny. Pani na wrzosowisku. Tom 4<\/em>, Lucyna Olejniczak, Wydawnictwo Pr\u00f3szy\u0144ski i S-ka, 2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ka\u017cdy gwa\u0142towny ogie\u0144 musi si\u0119 w ko\u0144cu wypali\u0107, pozostawiaj\u0105c po sobie zimny popi\u00f3\u0142. Walc, jako gatunek muzyczny i odmiana ta\u0144ca, kojarzy si\u0119 z czym\u015b dostojnym i eleganckim. W g\u0142owie widzimy obrazy pary wiruj\u0105cej p\u0142ynnym, okr\u0119\u017cnym ruchem na parkiecie, kt\u00f3ra musi idealnie zgra\u0107 swoje cia\u0142a, aby nie wypa\u015b\u0107 z rytmu. A ten jest zadziwiaj\u0105co prosty – […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":1446,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[13,10,14],"tags":[121,229,231,123,326],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1443"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1443"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1443\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1452,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1443\/revisions\/1452"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1446"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1443"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1443"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1443"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}