{"id":1512,"date":"2026-11-15T14:52:28","date_gmt":"2026-11-15T14:52:28","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=1512"},"modified":"2026-11-15T14:58:49","modified_gmt":"2026-11-15T14:58:49","slug":"joanna-kordula-cos-mi-sie-snilo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2026\/11\/15\/joanna-kordula-cos-mi-sie-snilo\/","title":{"rendered":"JOANNA KORDULA &#8222;CO\u015a MI SI\u0118 \u015aNI\u0141O&#8221;"},"content":{"rendered":"\n<blockquote class=\"wp-block-quote\"><p>Zmiana zawsze rodzi niepok\u00f3j (&#8230;) Cz\u0142owiek urz\u0105dza si\u0119 jako\u015b w swoim nieszcz\u0119\u015bciu i wydaje mu si\u0119, \u017ce jest dobrze (&#8230;) Cz\u0119sto potrzebujemy impulsu, \u017ceby si\u0119 za siebie wzi\u0105\u0107.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n<p>Wielkie nieszcz\u0119\u015bcia rodz\u0105 ogromn\u0105 pustk\u0119. Utrata ludzi, kt\u00f3rzy s\u0105 dla nas wa\u017cni, tworzy wyrw\u0119, kt\u00f3r\u0105 trudno na nowo wype\u0142ni\u0107. Bo czy mo\u017cna zast\u0105pi\u0107 kogo\u015b, kto by\u0142 jedyny w swoim rodzaju? Niestety, czy tego chcemy czy nie, \u015bwiat zmienia si\u0119 tylko w naszych oczach, bo dla innych wszystko pozosta\u0142o takie samo. Cz\u0142owiek staje si\u0119 \u015blepy i nieczu\u0142y na to, co dzieje si\u0119 woko\u0142o. Jak w takim przypadku odzyska\u0107 wzrok, aby mo\u017cna by\u0142o na wszystko spojrze\u0107 ponownie z nadziej\u0105 i zobaczy\u0107 sens dalszego \u017cycia? Mo\u017ce ratunkiem jest dla nas kto\u015b, kto \u017cyje w ciemno\u015bci, a mimo to widzi wi\u0119cej ni\u017c inni. <\/p>\n\n\n\n<blockquote class=\"wp-block-quote\"><p>[O]d ma\u0142ych k\u0142amstewek zaczyna si\u0119 robi\u0107 wielkie zamieszanie.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n<p>Z pi\u0119knej przyja\u017ani tr\u00f3jki os\u00f3b nie pozosta\u0142o ju\u017c prawie nic. Chyba tylko wspomnienia&#8230; Micha\u0142 odszed\u0142 na zawsze, Basia wyjecha\u0142a i nie wiadomo, czy kiedykolwiek wr\u00f3ci, a Kamil pozosta\u0142 w miejscu, kt\u00f3re mu o nich ci\u0105gle przypomina. Bardzo trudno w takiej sytuacji odnale\u017a\u0107 sens dalszego istnienia, planowania, marzenia o czymkolwiek. Kiedy jednak jedno wydarzenie budzi go z tego letargu, Micha\u0142 z dnia na dzie\u0144 otwiera oczy coraz szerzej i widzi, \u017ce mo\u017ce da si\u0119 odzyska\u0107 utracony spok\u00f3j, wiar\u0119 i mi\u0142o\u015b\u0107. U\u015bwiadamia sobie, \u017ce w przeciwie\u0144stwie do niego, kto\u015b taki jak niewidoma Ania nie ma nawet odrobiny nadziei, i\u017c co\u015b si\u0119 kiedykolwiek zmieni. Mo\u017cna jednak pom\u00f3c, pocieszy\u0107 i zrobi\u0107 wszystko, aby nawet ona do\u015bwiadczy\u0142a, jak r\u00f3\u017cnorodny mo\u017ce by\u0107 \u015bwiat. Tajemnicze znikni\u0119cie pana Zenona, nag\u0142e pojawienie si\u0119 dziadk\u00f3w Micha\u0142a oraz niejasna przesz\u0142o\u015b\u0107 Ani powoduj\u0105, \u017ce akcja nabiera tempa, a dw\u00f3jka naszych bohater\u00f3w b\u0119dzie musia\u0142a odby\u0107 bardzo d\u0142ug\u0105 podr\u00f3\u017c, aby wszystko spr\u00f3bowa\u0107 wyja\u015bni\u0107 i pozna\u0107 prawd\u0119 , kt\u00f3ra ju\u017c zbyt d\u0142ugo komplikowa\u0142a czyje\u015b \u017cycie. Czy uda im si\u0119 obojgu przejrze\u0107 na oczy i dostrzec to, co w tej uk\u0142adance wci\u0105\u017c im umyka?<\/p>\n\n\n\n<blockquote class=\"wp-block-quote\"><p>Te li\u015bcie nied\u0142ugo uschn\u0105 i spadn\u0105. A jednak nie wszystko przeminie!<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n<p>&#8222;Co\u015b mi si\u0119 \u015bni\u0142o&#8221; to kontynuacja opowie\u015bci o przyja\u017ani, kt\u00f3ra ma tak wiele cieni i blask\u00f3w. Jedna si\u0119 ko\u0144czy po to, aby inna mia\u0142a szans\u0119 w pe\u0142ni si\u0119 rozwin\u0105\u0107. Bo \u017cycie czasami wymaga od nas \u0142ez, a je\u015bli damy sobie i innym drug\u0105 szans\u0119, wtedy otwiera przed nami kolejne mo\u017cliwo\u015bci. Nieprzypadkowo bowiem Kamil spotka\u0142 na swojej drodze Ani\u0119 i nie bez powodu dane mu by\u0142o wyjecha\u0107 do Stan\u00f3w Zjednoczonych. Ta opowie\u015b\u0107 pokazuje, jak wiele dr\u00f3g mamy w \u017cyciu, a zmiany s\u0105 ich nieod\u0142\u0105czn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105. Boimy si\u0119, uciekamy, ale wystarczy odpowiednia osoba przy naszym boku, aby poczu\u0107 si\u0142\u0119 do zrobienia pierwszego kroku naprz\u00f3d. Czy Ania zobaczy na w\u0142asne oczy sw\u00f3j pierwszy samodzielny krok? Czy Micha\u0142 da szans\u0119 mi\u0142o\u015bci? No i jaki sen im si\u0119 przy\u015bni\u0142? Mam nadzieje, \u017ce kolejny tom wyja\u015bni wszystkie te nurtuj\u0105ce kwestie.<\/p>\n\n\n\n<p>Polecam &#8211; dajcie si\u0119 poprowadzi\u0107 tej opowie\u015bci z zamkni\u0119tymi oczami.<\/p>\n\n\n\n<p>W tej serii ukaza\u0142y si\u0119:<\/p>\n\n\n\n<ol><li>Dobranoc<\/li><li>Co\u015b mi si\u0119 \u015bni\u0142o<\/li><\/ol>\n\n\n\n<p>*Wszystkie cytaty pochodz\u0105 z ksi\u0105\u017cki <em>Co\u015b mi si\u0119 \u015bni\u0142o<\/em>, Joanna Kordula, Wydawnictwo Mi\u0119ta, 2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Zmiana zawsze rodzi niepok\u00f3j (&#8230;) Cz\u0142owiek urz\u0105dza si\u0119 jako\u015b w swoim nieszcz\u0119\u015bciu i wydaje mu si\u0119, \u017ce jest dobrze (&#8230;) Cz\u0119sto potrzebujemy impulsu, \u017ceby si\u0119 za siebie wzi\u0105\u0107. Wielkie nieszcz\u0119\u015bcia rodz\u0105 ogromn\u0105 pustk\u0119. Utrata ludzi, kt\u00f3rzy s\u0105 dla nas wa\u017cni, tworzy wyrw\u0119, kt\u00f3r\u0105 trudno na nowo wype\u0142ni\u0107. Bo czy mo\u017cna zast\u0105pi\u0107 kogo\u015b, kto by\u0142 jedyny [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":1514,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[2],"tags":[342,287,288,40],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1512"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1512"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1512\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1517,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1512\/revisions\/1517"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1514"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1512"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1512"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1512"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}