Czy ka\u017cdy z nas mo\u017ce zosta\u0107 \u015bwi\u0119tym miko\u0142ajem? Czy ta zaszczytna funkcja to domena tylko m\u0119\u017cczyzn? A gdyby tak \u015bwi\u0119tym miko\u0142ajem by\u0142a kobieta i to taka, po kt\u00f3rej nikt si\u0119 tego nie spodziewa? Ile trzeba mie\u0107 w sobie empatii i mi\u0142o\u015bci do drugiego cz\u0142owieka, aby stawia\u0107 jego dobro ponad swoje i cieszy\u0107 si\u0119 z obdarowywania go prezentami? Okazuje si\u0119, \u017ce wystarczy odrobina pomys\u0142owo\u015bci, \u0142ut szcz\u0119\u015bcia, a mo\u017ce zwyk\u0142y zbieg okoliczno\u015bci, aby wcieli\u0107 si\u0119 w rol\u0119 \u015bwi\u0119tego. Bez siwej d\u0142ugiej brody, du\u017cego brzucha i czerwonego wdzianka – kt\u00f3\u017c by pomy\u015bla\u0142?!<\/p>\n\n\n\n
Marylka idzie przez \u017cycie weso\u0142o i rado\u015bnie, a w\u0142a\u015bciwie to biegnie, bo kocha ludzi, zwierz\u0119ta i \u015bwiat. Jak ka\u017cda m\u0142oda dziewczyna szuka szcz\u0119\u015bcia, przyja\u017ani, mi\u0142o\u015bci … W jaki\u015b magiczny spos\u00f3b przyci\u0105ga do siebie ludzi, kt\u00f3rzy widz\u0105c w niej barwnego ptaka, nie potrafi\u0105 przej\u015b\u0107 ko\u0142o niej oboj\u0119tnie. I zjawia si\u0119 Janusz, kt\u00f3ry kocha na zab\u00f3j, ale nie jest do ko\u0144ca szczery. I pojawia si\u0119 Gertruda, kt\u00f3ra potrafi dostrzec w Marylce jej dobre serce, ale umiera, bo taka ju\u017c kolej ludzkiego \u017cycia. Nie ma jednak tego z\u0142ego, co by na dobre nie wysz\u0142o. Bo Gertruda ma maj\u0105tek, a nie ma krewnych, a Janusz potrafi prosi\u0107 o wybaczenie i posiada ogromne pok\u0142ady cierpliwo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Bo to nasze \u017cycie to taka pl\u0105tanina nitek i los\u00f3w. R\u00f3\u017cnych wydarze\u0144, w kt\u00f3rych uczestniczymy, i b\u0142\u0119d\u00f3w, kt\u00f3re mo\u017cna naprawi\u0107. A czasem jest na t\u0119 napraw\u0119 zbyt p\u00f3\u017ano.<\/p>
-Czyli ten bia\u0142y k\u0142\u0119bek mo\u017ce zacz\u0105\u0107 tworzy\u0107 swoj\u0105 histori\u0119 od nowa? Zupe\u0142nie inny, nowy wz\u00f3r?<\/p>
-Oczywi\u015bcie. Nigdy nie jest za p\u00f3\u017ano, by zacz\u0105\u0107 od nowa.<\/p>
-A jak si\u0119 znowu pomyl\u0119?<\/p>
-To sprujesz i zaczniesz od pocz\u0105tku.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n
I tak oto Marylka pomagaj\u0105c innym zaczyna tworzy\u0107 nowe historie. Splata ze sob\u0105 losy zupe\u0142nie przypadkowych os\u00f3b, tylko po to, aby odmieni\u0107 ich \u017cycie. Tworzy samonap\u0119dzaj\u0105c\u0105 si\u0119 sie\u0107 pomocnik\u00f3w, kt\u00f3rzy z ch\u0119ci\u0105 odwdzi\u0119czaj\u0105 si\u0119 za okazan\u0105 dobro\u0107. <\/p>\n\n\n\n
Czasami \u017cycie rzuca nam k\u0142ody pod nogi. Nie powinni\u015bmy ich toczy\u0107 przed sob\u0105, bo mo\u017ce by\u0107 bardzo ci\u0119\u017cko. Powinni\u015bmy nauczy\u0107 si\u0119 je przeskakiwa\u0107. Ale to ju\u017c wymaga wielu umiej\u0119tno\u015bci.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n
Chocia\u017c nie jest jej \u0142atwo samotnie i\u015b\u0107 przez \u017cycie, Marylka nie traci swojego hartu ducha. Przeskakuje lub omija przeszkody, jakie stawia przed ni\u0105 \u017cycie i pr\u00f3buje znale\u017a\u0107 spos\u00f3b na to, aby by\u0142o ich coraz mniej. Zar\u00f3wno dla niej, jak i dla innych. Znajduje ukojenie i autentyczne szcz\u0119\u015bcie w pomaganiu innym. Musi czasem kogo\u015b o co\u015b poprosi\u0107, zaaran\u017cowa\u0107 spotkanie lub wymy\u015bli\u0107 sprytny plan. Wszystko jednak w jedynym s\u0142usznym celu – aby pokaza\u0107, \u017ce dobro powraca i ucina nosa nawet tym, kt\u00f3rzy my\u015bl\u0105 o nas \u017ale. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Czy ka\u017cdy z nas mo\u017ce zosta\u0107 \u015bwi\u0119tym miko\u0142ajem? Czy ta zaszczytna funkcja to domena tylko m\u0119\u017cczyzn? A gdyby tak \u015bwi\u0119tym miko\u0142ajem by\u0142a kobieta i to taka, po kt\u00f3rej nikt si\u0119 tego nie spodziewa? Ile trzeba mie\u0107 w sobie empatii i mi\u0142o\u015bci do drugiego cz\u0142owieka, aby stawia\u0107 jego dobro ponad swoje i cieszy\u0107 si\u0119 z obdarowywania […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":174,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[16],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/172"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=172"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/172\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":173,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/172\/revisions\/173"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/174"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=172"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=172"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=172"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}