Kolejne pokolenie dochodzi do g\u0142osu. Pokolenie powojenne, dla kt\u00f3rych wojna to albo mgliste wspomnienie albo zupe\u0142na abstrakcja. Wiedz\u0105, \u017ce dla ich rodzic\u00f3w to czas, o kt\u00f3rym chcieliby zapomnie\u0107 i zostawi\u0107 daleko za sob\u0105. Pogrzeba\u0107, tak jak pochowano ich bliskich, znajomych i niewinnych. Jednak czy mo\u017cliwa jest taka ucieczka od wspomnie\u0144? Jak przesz\u0142o\u015b\u0107 rodzic\u00f3w wp\u0142yn\u0119\u0142a na ich dzieci? Czy to nowe, powojenne pokolenie zdolne jest to szcz\u0119\u015bliwego i beztroskiego \u017cycia? Nowa powie\u015b\u0107 Joanny Jax jest pr\u00f3b\u0105 odpowiedzenia na te i podobne pytania.<\/p>\n\n\n\n
(…) wiele odpowiedzi na pytanie, dlaczego czyje\u015b \u017cycie wygl\u0105da tak, a nie inaczej, nale\u017cy szuka\u0107 we wczesnym dzieci\u0144stwie. W\u00f3wczas cz\u0142owiek jest jak niezapisana kaseta, na kt\u00f3rej najbli\u017csi nagrywaj\u0105 r\u00f3\u017cne melodie. Te dobre i te z\u0142e. A p\u00f3\u017aniej zupe\u0142nie nie\u015bwiadomie doros\u0142y ju\u017c cz\u0142owiek je odtwarza, dlatego tak wa\u017cne s\u0105 korzenie, z kt\u00f3rych wyrastamy.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n
M\u0142odzi bohaterowie powie\u015bci zmagaj\u0105 si\u0119 cz\u0119sto z poczuciem braku to\u017csamo\u015bci. Cho\u0107 ich rodzice staraj\u0105 si\u0119 \u017cy\u0107 normalnie i tworzy\u0107 dzieciom spokojny i normalny dom, to cz\u0119sto w zakamarkach ich dusz nadal ukrywaj\u0105 si\u0119 duchy wojennej przesz\u0142o\u015bci. \u015alady niezabli\u017anionych ran i l\u0119ki, \u017ce pomimo ich pr\u00f3b przesz\u0142o\u015b\u0107 do nich powr\u00f3ci, otaczaj\u0105 ich najbli\u017cszych ze wszystkich stron. Trudno w takich warunkach budowa\u0107 szcz\u0119\u015bliw\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107. A cz\u0119sto dochodzi do tego strach, \u017ce nie spe\u0142nia si\u0119 oczekiwa\u0144 rodzic\u00f3w, \u017ce jest si\u0119 \u017ar\u00f3d\u0142em gorzkich wspomnie\u0144. Dochodzi do g\u0142osu poczucie zagubienia w\u015br\u00f3d tego, co zosta\u0142o przemilczane.<\/p>\n\n\n\n
Mam nadziej\u0119, \u017ce po tym co us\u0142yszysz, nadal b\u0119dziesz mnie kocha\u0142a. Wiesz, Kingo, trzymanie pewnych rzeczy w sekrecie nie tylko was mia\u0142o ochroni\u0107, ale tak\u017ce mnie. Nie lubi\u0119 wraca\u0107 do z\u0142ych wspomnie\u0144. Zbyt d\u0142ugo tkwi\u0142y we mnie jak drzazga, budzi\u0142y w nocy albo w og\u00f3le nie pozwala\u0142y zasn\u0105\u0107. Jednak niedom\u00f3wienia, k\u0142amstwa … To nigdy nie ko\u0144czy si\u0119 dobrze.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n
Skrywane tajemnice to pr\u00f3ba uchronienia dzieci przed trudn\u0105 przesz\u0142o\u015bci\u0105 rodzic\u00f3w. To ch\u0119\u0107 stworzenia innej wizji na sw\u00f3j temat. Takiej bez \u0142ez, strachu czy czyn\u00f3w niekoniecznie chwalebnych. Jednak \u017cycie potrzebuje prawdy, aby si\u0119 dobrze rozwija\u0107, szczero\u015bci, aby sobie wybacza\u0107 i mi\u0142o\u015bci przekraczaj\u0105cej granice w\u0142asnych s\u0142abo\u015bci. W przeciwnym wypadku wszystko potrafi rozsypa\u0107 si\u0119 jak domek z kart. Brat staje przeciwko bratu, przyjaciel staje si\u0119 naszym wrogiem, a odpowiedzi na dr\u0119cz\u0105ce nas pytania niekoniecznie przywo\u0142uj\u0105 \u0142ad i porz\u0105dek. <\/p>\n\n\n\n
Karol i Grzegorz, Amelia, Kinga i Kostek marz\u0105 o spokojnej, ale jednak ciekawej przysz\u0142o\u015bci. Chc\u0105 korzysta\u0107 z \u017cycia, rozwija\u0107 si\u0119, uczy\u0107 i pokonywa\u0107 swoje s\u0142abo\u015bci. Nowa rzeczywisto\u015b\u0107 lat 70-tych otwiera przed nimi mo\u017cliwo\u015bci, o kt\u00f3rych wcze\u015bniej trudno by\u0142o my\u015ble\u0107. Pragn\u0105 pracowa\u0107, podr\u00f3\u017cowa\u0107 i walczy\u0107 z niesprawiedliwo\u015bci\u0105. Jednak trudno im i\u015b\u0107 do przodu, kiedy tajemnicza przesz\u0142o\u015b\u0107 ich rodzic\u00f3w ci\u0105gle czai si\u0119 za horyzontem. Kiedy tak trudno jednoznacznie stwierdzi\u0107, kto tak naprawd\u0119 jest winny i odpowiedzialny za pope\u0142nione czyny.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy\u015b matka powiedzia\u0142a mu, \u017ce jeden dzie\u0144 mo\u017ce zawa\u017cy\u0107 na ca\u0142ym jego \u017cyciu (…) ojciec kaza\u0142 mu patrze\u0107 na \u015bwiat z innej perspektywy.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n
Okazuje si\u0119, \u017ce ten jeden dzie\u0144 mo\u017ce zawa\u017cy\u0107 nie tylko na \u017cyciu bohatera, ale tak\u017ce na jego najbli\u017cszych. Tu i teraz albo za kilka lat. Nawet zupe\u0142nie inne pokolenie mo\u017ce zmaga\u0107 si\u0119 z konsekwencjami wybor\u00f3w podejmowanych przez rodzic\u00f3w lub pope\u0142nionych przez nich czyn\u00f3w. A czas wojny pozostawia swoje pi\u0119tno na kilka pokole\u0144 do przodu. Trzeba trwa\u0107 na posterunku, aby nasze dzieci potrafi\u0142y poradzi\u0107 sobie z rzeczywisto\u015bci\u0105 i nie musia\u0142y p\u0142aci\u0107 za b\u0142\u0119dy rodzic\u00f3w. Aby duchy minionych lat istnia\u0142y tylko bajkach. <\/p>\n\n\n\n
Cykle poprzedzaj\u0105ce: <\/p>\n\n\n\n
- Zemsta i przebaczenie<\/li>
- Zanim nadejdzie jutro<\/li>
- Prawda zapisana w popio\u0142ach.<\/li><\/ul>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Kolejne pokolenie dochodzi do g\u0142osu. Pokolenie powojenne, dla kt\u00f3rych wojna to albo mgliste wspomnienie albo zupe\u0142na abstrakcja. Wiedz\u0105, \u017ce dla ich rodzic\u00f3w to czas, o kt\u00f3rym chcieliby zapomnie\u0107 i zostawi\u0107 daleko za sob\u0105. Pogrzeba\u0107, tak jak pochowano ich bliskich, znajomych i niewinnych. Jednak czy mo\u017cliwa jest taka ucieczka od wspomnie\u0144? Jak przesz\u0142o\u015b\u0107 rodzic\u00f3w wp\u0142yn\u0119\u0142a na […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":202,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[10,14],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/194"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=194"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/194\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":286,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/194\/revisions\/286"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/202"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=194"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=194"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=194"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}