Spotykaj\u0105c kogo\u015b nowego, przedstawiamy si\u0119. Podajemy swoje imi\u0119, nazwisko, zdrobnienie lub przezwisko. W ten prosty spos\u00f3b identyfikujemy samych siebie i innych, komunikujemy si\u0119, nawi\u0105zujemy relacje. Nasze imi\u0119 i nazwisko buduje nasz\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107. Je\u015bli je zmieniamy, modyfikacji ulega tak\u017ce nasze i innych wyobra\u017cenie o sobie. Czasami \u017cycie nie pozostawia nam wyboru i co wtedy? Jak odzyska\u0107 utracon\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107, przynale\u017cno\u015b\u0107, jak zbudowa\u0107 swoje \u017cycie od nowa i nie zagubi\u0107 samego siebie? Czy mo\u017cna zapomnie\u0107 o tym, kim by\u0142o si\u0119 wcze\u015bniej, sk\u0105d si\u0119 pochodzi i ci\u0105gle by\u0107 szcz\u0119\u015bliwym? <\/p>\n\n\n\n
\u017byd\u00f3wka Ewa Abramowicz zmar\u0142a na pocz\u0105tku tej wiosny w sztetlu. Swoj\u0105 decyzj\u0105 osobi\u015bcie j\u0105 zabi\u0142a. Jej wyb\u00f3r ju\u017c by\u0142 wyrzeczeniem. W przysz\u0142o\u015bci stanie si\u0119 kar\u0105, kt\u00f3r\u0105 b\u0119dzie ponosi\u0107 ka\u017cdego dnia. (\u2026) Ale przetrwa. Nawet je\u015bli przetrwanie oznacza\u0142o \u017cycie w k\u0142amstwie.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n
Wrzesie\u0144 1939 roku, Mys\u0142owice, pocz\u0105tek wojny. Ewa Abramowicz, bohaterka niniejszej opowie\u015bci, musi ucieka\u0107 wraz z rodzicami z miejsca, w kt\u00f3rym si\u0119 urodzi\u0142a, mieszka\u0142a, gdzie mia\u0142a przyjaci\u00f3\u0142 i znajomych. Jeszcze tli si\u0119 w niej nadzieja, \u017ce to tylko na chwil\u0119, bo wojna przecie\u017c nie potrwa d\u0142ugo. Jeszcze wierzy, \u017ce w innym miejscu b\u0119dzie bezpieczniej, wi\u0119c przeczekaj\u0105 i wr\u00f3c\u0105. Jeszcze nie dociera do niej my\u015bl, \u017ce w tej wojnie nikt nie pozostawi im wyboru, gdzie chc\u0105 mieszka\u0107. A imi\u0119 i nazwisko stanie si\u0119 tylko nic nieznacz\u0105cym has\u0142em na li\u015bcie. <\/p>\n\n\n\n
Chcia\u0142bym, aby\u015b potrafi\u0142a jedno. Zaakceptowa\u0107 sam\u0105 siebie, w\u0142asne do\u015bwiadczenia, r\u00f3wnie\u017c te z\u0142e. I jednocze\u015bnie oddali\u0107 ka\u017cd\u0105 paskudn\u0105 my\u015bl, kt\u00f3ra ci szepcze, \u017ce sama sobie na to z\u0142o zas\u0142u\u017cy\u0142a\u015b. S\u0105dz\u0119, \u017ce kiedy si\u0119 z tym pogodzisz, b\u0119dzie ci po prostu \u0142atwiej. Ja b\u0119d\u0119 sta\u0142 tu\u017c obok, aby ci\u0119 wesprze\u0107.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n
Historia Ewy Abramowicz to opowie\u015b\u0107 o osobie, kt\u00f3ra traci swoj\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107. Wkracza w doros\u0142e \u017cycie i zmuszona jest oddzieli\u0107 gruba kresk\u0105 przesz\u0142o\u015b\u0107 i tera\u017aniejszo\u015b\u0107. Udawa\u0107, \u017ce jej wcze\u015bniejsze \u017cycie si\u0119 nie wydarzy\u0142o, ludzi, kt\u00f3rych kocha\u0142a nigdy nie by\u0142o, domu, jaki zna\u0142a ju\u017c nigdy nie b\u0119dzie. I \u017cy\u0107 dalej, zwa\u017caj\u0105c na ka\u017cde s\u0142owo i my\u015bl, aby nie zdradzi\u0107 swojego pochodzenia, dawnej to\u017csamo\u015bci, utraconego \u017cycia. A wszystko po to, aby przetrwa\u0107. <\/p>\n\n\n\n
„Skradzione \u017cycie” przedstawia histori\u0119 jedn\u0105 z wielu, jakie mia\u0142y miejsce w czasie wojny. Pozbawianie ludzi to\u017csamo\u015bci i odcz\u0142owieczanie by\u0142o najokrutniejsz\u0105 form\u0105 unicestwiania ludzi – powolnym okradaniem najpierw z praw, p\u00f3\u017aniej z wolno\u015bci, a ostatecznie z godno\u015bci ludzkiej. Bez to\u017csamo\u015bci i przynale\u017cno\u015bci stawali si\u0119 tylko bezimienn\u0105 mas\u0105, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna dowolnie formowa\u0107, a pozosta\u0142o\u015bci wyrzuci\u0107. Ulepi\u0107 siebie na nowo – o tym jest w\u0142a\u015bnie ta opowie\u015b\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Spotykaj\u0105c kogo\u015b nowego, przedstawiamy si\u0119. Podajemy swoje imi\u0119, nazwisko, zdrobnienie lub przezwisko. W ten prosty spos\u00f3b identyfikujemy samych siebie i innych, komunikujemy si\u0119, nawi\u0105zujemy relacje. Nasze imi\u0119 i nazwisko buduje nasz\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107. Je\u015bli je zmieniamy, modyfikacji ulega tak\u017ce nasze i innych wyobra\u017cenie o sobie. Czasami \u017cycie nie pozostawia nam wyboru i co wtedy? Jak odzyska\u0107 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":207,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[13],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/205"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=205"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/205\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":209,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/205\/revisions\/209"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/207"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=205"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=205"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=205"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}