„Ty zawsze zjawiasz si\u0119 w por\u0119” – kto nie chcia\u0142by us\u0142ysze\u0107 takich s\u0142\u00f3w i tym samym mie\u0107 \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce jeste\u015bmy zawsze mile widziani, nie przeszkadzamy i po prostu mamy miejsce, do kt\u00f3rego w ka\u017cdej chwili mo\u017cemy p\u00f3j\u015b\u0107. Ciep\u0142o robi si\u0119 na sercu, kiedy kto\u015b na nas czeka, wys\u0142ucha i udzieli dobrej rady. Mo\u017ce to by\u0107 rodzinny dom, mieszkanie przyjaciela lub znajomego. A co je\u015bli ukojenie i dobre s\u0142owo mo\u017cna znale\u017a\u0107 u pozornie zupe\u0142nie obcej osoby? Tak w\u0142a\u015bnie dzieje si\u0119 w ksi\u0105\u017cce Agnieszki Krawczyk, gdzie pomoc przychodzi z zupe\u0142nie niespodziewanego kierunku.<\/p>\n\n\n\n
Niepewno\u015b\u0107 jest wpisana w los cz\u0142owieka. (…) Cho\u0107by by\u0142 bieg\u0142ym astrologiem, nie przewidzi d\u0142ugofalowych konsekwencji swoich dzia\u0142a\u0144. Nigdy nie mamy pewno\u015bci, co ostatecznie oka\u017ce si\u0119 dobre, a co z\u0142e. \u017bycie to seria pr\u00f3b. Nikt, nawet ty, nie mo\u017ce stwierdzi\u0107 kategorycznie, co jest tch\u00f3rzostwem, a co odwag\u0105.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n
Odwaga, pewno\u015b\u0107 siebie, zdecydowanie – to cechy, kt\u00f3rych cz\u0119sto brakuje bohaterom tej opowie\u015bci. Weronika boi si\u0119 zrobi\u0107 pierwszy krok i uwierzy\u0107, \u017ce mo\u017ce by\u0107 dla kogo\u015b wa\u017cna i ciekawa. Hanna, zdradzona i porzucona, pr\u00f3buje posk\u0142ada\u0107 swoje \u017cycie od nowa i nie zgubi\u0107 poczucia w\u0142asnej warto\u015bci. Nawet Ksawery, dosy\u0107 s\u0142awny artysta, wiedzie \u017cycie wycofanego cz\u0142owieka, kt\u00f3ry swoim gburowatym zachowanie zra\u017ca do siebie innych. Ci\u0105gle brakuje im pewno\u015bci, \u017ce zrobienie pierwszego kroku mo\u017ce okaza\u0107 si\u0119 ruchem w dobrym kierunku. Boj\u0105 si\u0119 b\u0142\u0119d\u00f3w, zranienia i ci\u0105gle pr\u00f3buj\u0105 szuka\u0107 usprawiedliwie\u0144 dla swojego niezdecydowania.<\/p>\n\n\n\n
Na ulicy Wierzbowej, na kt\u00f3rej mieszkaj\u0105 nasi bohaterowie, znale\u017a\u0107 mo\u017cna tak\u017ce ludzi z pasj\u0105. Zygmunt z ogromnym zaanga\u017cowaniem hoduje r\u00f3\u017ce i pr\u00f3buje znale\u017a\u0107 coraz to nowe odmiany. Jola zbiera stare sprz\u0119ty, kt\u00f3re kto\u015b wyrzuci\u0142 i naprawiaj\u0105c je, pr\u00f3buje podarowa\u0107 im nowe \u017cycie. Flora zbiera stare rzeczy, kt\u00f3re przypominaj\u0105 o czasach, kt\u00f3re ju\u017c odesz\u0142y, a o kt\u00f3rych nale\u017ca\u0142oby wci\u0105\u017c pami\u0119ta\u0107. Nie przeszkadza im w tym wiek, kt\u00f3ry cho\u0107 emerytalny, to ci\u0105gle odpowiedni, aby cieszy\u0107 si\u0119 \u017cyciem.<\/p>\n\n\n\n
Niestety zdarza si\u0119, \u017ce „ludzie piel\u0119gnuj\u0105 iluzj\u0119 o samych sobie” i rani\u0105 innych, s\u0105dz\u0105c, \u017ce wiedz\u0105, \u017cyj\u0105 i my\u015bl\u0105 lepiej. My\u015bl\u0105 o swoich potrzebach, a gdy te nie s\u0105 zaspokajane, pr\u00f3buj\u0105 wykorzystywa\u0107 innych. Tak dzieje si\u0119 w \u017cyciu prywatnym, towarzyskim czy zawodowym naszych bohater\u00f3w. <\/p>\n\n\n\n
Na szcz\u0119\u015bcie ulica Wierzbowa \u0142\u0105czy ludzi i ci\u0105gle mo\u017cna tam znale\u017a\u0107 osoby, dla kt\u00f3rych inni zjawiaj\u0105 si\u0119 „zawsze w por\u0119”, s\u0105 mile widziani i doceniani. S\u0105 na niej domy, w kt\u00f3rych uczucia i blisko\u015b\u0107 s\u0105 ci\u0105gle najwa\u017cniejsze. „Przecie\u017c wcale nie stajemy si\u0119 lepszymi lud\u017ami, gdy si\u0119 maskujemy, ukrywamy nasz\u0105 wra\u017cliwo\u015b\u0107”. Wra\u017cliwo\u015b\u0107 nara\u017ca nas na zranienia, ale pozwala r\u00f3wnie\u017c na empati\u0119 i lepsze zrozumienie bli\u017aniego, nawet takiego, kt\u00f3ry jest tylko naszym s\u0105siadem.<\/p>\n\n\n\n
Nie nale\u017cy si\u0119 wstydzi\u0107 szczero\u015bci, ona nigdy nie jest b\u0142\u0119dem. Kr\u0119powa\u0107 si\u0119 trzeba ob\u0142udy i fa\u0142szywych intencji. (…) Ludzie w dzisiejszych czasach obrastaj\u0105 grub\u0105 skorup\u0105, t\u0142umi\u0105c swoje uczucia. W ko\u0144cu ukrywaj\u0105 je tak g\u0142\u0119boko, \u017ce w og\u00f3le przestaj\u0105 je mie\u0107. To jest jak choroba – im d\u0142u\u017cej trwa, tym trudniej j\u0105 wyleczy\u0107.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n
Czy mieszka\u0144cy Uroczyna i ulicy Wierzbowej zdob\u0119d\u0105 si\u0119 na szczero\u015b\u0107? Czy uwierz\u0105 w swoje mo\u017cliwo\u015bci i podejm\u0105 ryzyko? Czy b\u0119d\u0105 potrafili zmusi\u0107 si\u0119 do refleksji i zmieni\u0107 swoje post\u0119powanie? Czy znajd\u0105 przysta\u0144, w kt\u00f3rej us\u0142ysz\u0105, \u017ce s\u0105 „zawsze w por\u0119”? Koniecznie trzeba przeczyta\u0107 t\u0119 i kolejn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 tej ciekawej opowie\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Seria Ulica Wierzbowa:<\/p>\n\n\n\n
- Najmilszy prezent<\/li>
- Zawsze w por\u0119<\/li>
- Marzenia, kt\u00f3re si\u0119 spe\u0142niaj\u0105<\/li><\/ol>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
„Ty zawsze zjawiasz si\u0119 w por\u0119” – kto nie chcia\u0142by us\u0142ysze\u0107 takich s\u0142\u00f3w i tym samym mie\u0107 \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce jeste\u015bmy zawsze mile widziani, nie przeszkadzamy i po prostu mamy miejsce, do kt\u00f3rego w ka\u017cdej chwili mo\u017cemy p\u00f3j\u015b\u0107. Ciep\u0142o robi si\u0119 na sercu, kiedy kto\u015b na nas czeka, wys\u0142ucha i udzieli dobrej rady. Mo\u017ce to by\u0107 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":216,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[2],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/214"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=214"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/214\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":219,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/214\/revisions\/219"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/216"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=214"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=214"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=214"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}