{"id":258,"date":"2021-05-10T10:44:15","date_gmt":"2021-05-10T10:44:15","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=258"},"modified":"2021-05-10T10:44:15","modified_gmt":"2021-05-10T10:44:15","slug":"anna-h-niemczynow-jeszcze-w-zielone-gramy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2021\/05\/10\/anna-h-niemczynow-jeszcze-w-zielone-gramy\/","title":{"rendered":"Anna H. Niemczynow „Jeszcze w zielone gramy”"},"content":{"rendered":"\n

Osobie, kt\u00f3rej najtrudniej jest wybaczy\u0107, powinni\u015bmy pozwoli\u0107 odej\u015b\u0107 – mawia\u0142a Nadzieja. Ale jak – i czy mo\u017cna – pozwoli\u0107 odej\u015b\u0107 samemu sobie?<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Edyta Lorska, kobieta kt\u00f3ra „wola\u0142a sztywno trzyma\u0107 lejce swojej egzystencji, w zamian otrzymuj\u0105c poczucie z\u0142udnej kontroli i jeszcze bardziej z\u0142udnego bezpiecze\u0144stwa” dochodzi w swoim \u017cyciu do momentu, w kt\u00f3rym musi w ko\u0144cu zmierzy\u0107 si\u0119 z demonami przesz\u0142o\u015bci. U\u015bwiadamia sobie, \u017ce ci\u0105g\u0142e ukrywanie i zaprzeczanie swoim w\u0142asnym wyborom prowadzi donik\u0105d. Wie, \u017ce musi znale\u017a\u0107 w sobie si\u0142\u0119, aby pozwoli\u0107 odej\u015b\u0107 tej Edycie, kt\u00f3ra tak kurczowo trzyma si\u0119 przesz\u0142o\u015bci i nie pozwala p\u00f3j\u015b\u0107 naprz\u00f3d. Musi jej wybaczy\u0107, aby ta przesta\u0142a obarcza\u0107 win\u0105 siebie i krzywdzi\u0107 swoich najbli\u017cszych. <\/p>\n\n\n\n

Wydaje si\u0119, \u017ce niewiele trzeba, by uciec przed w\u0142asn\u0105 to\u017csamo\u015bci\u0105. Wystarczy zbudowa\u0107 inny dom, wstawi\u0107 nowe meble, zmieni\u0107 nazwisko, a jednak w to nowe miejsce zawsze zabieramy ze sob\u0105 baga\u017ce starych do\u015bwiadcze\u0144. Nie tak \u0142atwo si\u0119 ich pozby\u0107. One s\u0105 zawsze obok nas i jakkolwiek szybko by\u015bmy uciekali, zawsze nas dogoni\u0105.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Edyta i Seweryn tworz\u0105 z pozoru zgrane i zgodne ma\u0142\u017ce\u0144stwo – spe\u0142nieni zawodowo, ustawieni materialnie, pi\u0119kni, m\u0142odzi, z perspektywami na przysz\u0142o\u015b\u0107. Brakuje im tylko potomka, upragnionego dziecka, dla kt\u00f3rego maj\u0105 dom, pieni\u0105dze i miejsce w swoich sercach. Tak bardzo go pragn\u0105, \u017ce nie zauwa\u017caj\u0105 momentu, kiedy ich relacja sprowadza si\u0119 do ci\u0105g\u0142ego oczekiwania, oskar\u017cania, a potem pocieszania i wybaczania. Do tego dochodz\u0105 k\u0142amstwa – te zatajone prawdy, kt\u00f3re Lorscy pr\u00f3buj\u0105 ukry\u0107 i o nich zapomnie\u0107. <\/p>\n\n\n\n

S\u0105 w \u017cyciu takie momenty, \u017ce cz\u0142owiek ju\u017c sam nie wie, gdzie jest i do czego d\u0105\u017cy. Miota si\u0119 jak chor\u0105giewka na wietrze, dumaj\u0105c, czy aby na pewno zrobi\u0142 wszystko, \u017ceby p\u00f3j\u015b\u0107 we w\u0142a\u015bciw\u0105 stron\u0119.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Pragnienia – to one doprowadzi\u0142y bohater\u00f3w do momentu, w kt\u00f3rym nie wiedz\u0105 ju\u017c czy to, do czego tak usilnie d\u0105\u017c\u0105, jest w istocie wa\u017cne. Wydaje si\u0119, \u017ce w pewnym momencie pomylili marzenia z \u017c\u0105daniami. Pragnienie posiadania dziecka sk\u0142ania ich do pope\u0142niania czyn\u00f3w egoistycznych i niemoralnych. Pragnienie zatajenia prawdy oddala ich od siebie i zmusza do udawania i przekonywania samych siebie o s\u0142uszno\u015bci podj\u0119tych decyzji. I w ko\u0144cu pragnienie zapomnienia o przesz\u0142o\u015bci i wybaczenia samemu sobie powoduje, \u017ce zaczynaj\u0105 traktowa\u0107 dziecko jako substytut odkupienia win. <\/p>\n\n\n\n

U\u015bmiech dziecka jest jak tatua\u017c. Raz zobaczony, wgryza si\u0119 w nasz\u0105 dusz\u0119 jak farba pod sk\u00f3r\u0119 i zostaje w niej ju\u017c na zawsze. Edyta Lorska by\u0142a ca\u0142a wytatuowana, chocia\u017c \u017cadnego z tych tatua\u017cy nie poczyni\u0142o jej w\u0142asne dziecko.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Czy Edyta i Seweryn poznaj\u0105 smak bycia rodzicami? Czy zostan\u0105 wytatuowani przez u\u015bmiech w\u0142asnego dziecka? Czy uporz\u0105dkuj\u0105 swoje pragnienia i posk\u0142adaj\u0105 sw\u00f3j podzielony \u015bwiat? A mo\u017ce do szcz\u0119\u015bcia nie brakuje im dziecka, a jedynie ciszy i spokoju ducha oraz \u017cycia w zgodzie z samym sob\u0105? Jak wiele, lub jak niewiele, cz\u0142owiek potrzebuje, aby by\u0107 szcz\u0119\u015bliwym. D\u0142uga i wyboista jest natomiast droga, kt\u00f3ra do szcz\u0119\u015bcia prowadzi. Kt\u00f3ra z nich oka\u017ce si\u0119 w\u0142a\u015bciwa i jak wiele trzeba b\u0119dzie dla niej po\u015bwi\u0119ci\u0107? Zapraszam do lektury.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Osobie, kt\u00f3rej najtrudniej jest wybaczy\u0107, powinni\u015bmy pozwoli\u0107 odej\u015b\u0107 – mawia\u0142a Nadzieja. Ale jak – i czy mo\u017cna – pozwoli\u0107 odej\u015b\u0107 samemu sobie? Edyta Lorska, kobieta kt\u00f3ra „wola\u0142a sztywno trzyma\u0107 lejce swojej egzystencji, w zamian otrzymuj\u0105c poczucie z\u0142udnej kontroli i jeszcze bardziej z\u0142udnego bezpiecze\u0144stwa” dochodzi w swoim \u017cyciu do momentu, w kt\u00f3rym musi w ko\u0144cu zmierzy\u0107 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":262,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[2],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/258"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=258"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/258\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":261,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/258\/revisions\/261"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/262"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=258"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=258"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=258"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}