{"id":269,"date":"2021-06-14T17:38:53","date_gmt":"2021-06-14T17:38:53","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=269"},"modified":"2021-06-15T13:01:41","modified_gmt":"2021-06-15T13:01:41","slug":"magdalena-kordel-zanim-wyznasz-mi-milosc","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2021\/06\/14\/magdalena-kordel-zanim-wyznasz-mi-milosc\/","title":{"rendered":"Magdalena Kordel „Zanim wyznasz mi mi\u0142o\u015b\u0107”"},"content":{"rendered":"\n

Wraz ze wspomnieniem przyjaci\u00f3\u0142ki w jej g\u0142owie zabrzmia\u0142y s\u0142owa, kt\u00f3re Jagna powtarza\u0142a niczym mantr\u0119: „Ewelka, bo ludzie zapominaj\u0105 bardzo cz\u0119sto, \u017ce nie trzeba by\u0107 lekarzem od g\u0142owy, \u017ceby wyci\u0105gn\u0105\u0107 r\u0119k\u0119 do bli\u017aniego. Umyka im, \u017ce do tego, \u017ceby komu\u015b pom\u00f3c, najcz\u0119\u015bciej potrzebne jest przede wszystkim bycie cz\u0142owiekiem…”.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Ma\u0142omiasteczkowa twarz, ma\u0142omiasteczkowa g\u0142owa – a\u017c chcia\u0142oby si\u0119 nuci\u0107, czytaj\u0105c o mieszka\u0144cach pewnego ma\u0142ego miasteczka gdzie\u015b niedaleko Wroc\u0142awia. Chocia\u017c ich \u017cycie mog\u0142oby si\u0119 wydawa\u0107 zwyczajne, bo c\u00f3\u017c takiego mo\u017ce si\u0119 dzia\u0107 w ma\u0142ej mie\u015bcince, gdzie ka\u017cdy zna swojego s\u0105siada i niemal\u017ce ka\u017cdy zak\u0105tek? A jednak. Bohaterowie tej opowie\u015bci s\u0105 zdecydowanie wielcy duchem i sercem, a ich perypetie nie nale\u017c\u0105 do tych z gatunku przewidywalnych. I nikt nie chce st\u0105d wyje\u017cd\u017ca\u0107. A gdy dodamy do tego pewne zjawiska nadprzyrodzone, znaki, omeny i przes\u0105dy, to sprawa staje si\u0119 tym bardziej intryguj\u0105ca. <\/p>\n\n\n\n

Sta\u0142a obok ub\u0142oconego nieziemsko samochodu i poprawia\u0142a co\u015b przy sznur\u00f3wce sportowego buta. Bezpretensjonalna, zwyczajna, a jednocze\u015bnie w tej swojej zwyczajno\u015bci kompletnie niepowtarzalna.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Zacznijmy od Eweliny. Ta trzydziestoparoletnia kobieta i zarazem g\u0142\u00f3wna bohaterka opowie\u015bci nale\u017cy do gatunku ludzi, kt\u00f3rzy nios\u0105 swoje serce niemal\u017ce na d\u0142oni i nie potrafi\u0105 przej\u015b\u0107 oboj\u0119tnie obok cudzego nieszcz\u0119\u015bcia. Bo jak tu nie pom\u00f3c przyjaci\u00f3\u0142ce w potrzebie? Dlaczego nie uratowa\u0107 zmarzni\u0119tych szczeni\u0105t i r\u00f3wnie nieszcz\u0119\u015bliwej dziewczynki? Trzeba przecie\u017c ocali\u0107 stare ksi\u0105\u017cki od zapomnienia! A wszystko to przychodzi do niej w jaki\u015b taki naturalny, ale przedziwny spos\u00f3b. Czy to wychowanie czy te\u017c wrodzona wra\u017cliwo\u015b\u0107 – najwa\u017cniejsze, \u017ce sprawdza si\u0119 w przypadku naszej bohaterki powiedzenie, \u017ce dobro do ludzi powraca.<\/p>\n\n\n\n

Ju\u017c ja wiem, co z tego m\u00f3wienia prosto z mostu potem wychodzi! Zn\u00f3w mi pani Adela zarzuci, \u017ce jestem zabobonna i wierz\u0119 w gus\u0142a! Jak o tej swojej intuicji pani m\u00f3wi, to wszystko w porz\u0105dku, ale jak ja m\u00f3wi\u0119, \u017ce ja wiem, bo moje babki wiedzia\u0142y, to ju\u017c huzia na J\u00f3zia!<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Babcia Adela i jej nieod\u0142\u0105czna towarzyszka \u017cycia zwana Muszk\u0105 to osoby, bez kt\u00f3rych \u017cycie Eweliny nie by\u0142oby takie samo. A na pewno nie takie kolorowe i pe\u0142ne dobrych uczu\u0107 i niesamowitych emocji. Obie panie mieszkaj\u0105 w dworku i obie r\u00f3wnie mocno trzymaj\u0105 si\u0119 \u017cycia. Nie wspominaj\u0105c o tajemnicach, na kt\u00f3rych poznanie przyjdzie nam troch\u0119 poczeka\u0107. Reprezentuj\u0105 tak\u0105 przedwojenn\u0105 go\u015bcinno\u015b\u0107 i otwarto\u015b\u0107 na drugiego cz\u0142owieka. Mimo, \u017ce poranione przez wojenne do\u015bwiadczenia, straty i po\u017cegnania, nie trac\u0105 poczucia humoru i wiary w dobre jutro. A Ewelina wie, \u017ce babcia zawsze uraczy j\u0105 dobrym s\u0142owem i rad\u0105. Natomiast Muszka zawsze nakarmi fantastycznym ciastem dro\u017cd\u017cowym. <\/p>\n\n\n\n

Niestety, z jakiego\u015b powodu uczenie si\u0119 na cudzych b\u0142\u0119dach i s\u0142uchanie dobrych rad, nawet je\u017celi s\u0105 bezwzgl\u0119dnie i bezdyskusyjnie s\u0142uszne, zazwyczaj si\u0119 nie sprawdza. Dopiero gdy sami si\u0119 sparzymy, a w ekstremalnych przypadkach nawet oblejemy wrz\u0105tkiem, dopiero wtedy zaczynamy rozumie\u0107. Po co byliby przyjaciele, gdyby ich w takich momentach brakowa\u0142o?… Albo gdyby nam stali nad g\u0142owami i powtarzali: a nie m\u00f3wi\u0142em?<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

W tym pozornie spokojnym miasteczku spotka\u0107 mo\u017cemy ca\u0142\u0105 galeri\u0119 innych postaci. Od tych, kt\u00f3re wyzwalaj\u0105 w czytelniku salwy \u015bmiechu jak komendant policji czy miejscowa plotkara Kaczkowska. Poprzez osoby skrzywdzone przez \u017cycie jak Ruta, kt\u00f3rym wsp\u00f3\u0142czujemy i kibicujemy. A ko\u0144cz\u0105c na tych, kt\u00f3rzy wywo\u0142uj\u0105 w nas z\u0142o\u015b\u0107 i sprzeciw wobec okrucie\u0144stwa wyrz\u0105dzonego czworono\u017cnym mieszka\u0144com miasteczka. Bo zwierz\u0119ta s\u0105 tutaj kochane tak samo jak dzieci i inni pe\u0142noprawni mieszka\u0144cy. <\/p>\n\n\n\n

Tak, zanim wyznam ci mi\u0142o\u015b\u0107, zanim powiem, \u017ce ci\u0119 kocham, musisz co\u015b wiedzie\u0107. Bo z mi\u0142o\u015bci nie mo\u017cna sobie drwi\u0107 ani niczego ukrywa\u0107. I dlatego musz\u0119 ci si\u0119 do czego\u015b przyzna\u0107. Nie wiem, jak to przyjmiesz…<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

C\u00f3\u017c by to by\u0142a za opowie\u015b\u0107, gdyby zabrak\u0142o w niej zakochiwania si\u0119, niespodziewanych motyli w brzuchu, czyli po prostu mi\u0142o\u015bci! W pewnym momencie w \u017cyciu Eweliny pojawia si\u0119 Jasiek – „[w] \u017cyciu nie spotka\u0142am nikogo, kto by umia\u0142 tak pi\u0119knie patrze\u0107”. Wchodzi w jej \u015bwiat zupe\u0142nie niespodziewanie, w sytuacji, kt\u00f3ra okaza\u0142a si\u0119 pocz\u0105tkiem lawiny zdarze\u0144 i zbieg\u00f3w okoliczno\u015bci. A mo\u017ce tylko tak si\u0119 Ewelinie wydawa\u0142o? No bo kto przed wyznaniem mi\u0142o\u015bci musi si\u0119 t\u0142umaczy\u0107 z tajemnic i sekret\u00f3w? Czy takiemu cz\u0142owiekowi mo\u017cna zaufa\u0107? <\/p>\n\n\n\n

Wiem, bo wszystko na \u015bwiecie ma swoj\u0105 cen\u0119, a najwi\u0119cej p\u0142aci si\u0119 za mi\u0142o\u015b\u0107… Ale bez niej… bez niej r\u00f3wnie dobrze mog\u0142oby nas w og\u00f3le nie by\u0107.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Ma\u0142omiasteczkowy \u015bwiat okazuje si\u0119 zatem nie taki zn\u00f3w „ma\u0142y”. Jest wielki duchem i czynem, pe\u0142en rado\u015bci i czasem te\u017c smutku, nadziei, optymizmu i oczywi\u015bcie mi\u0142o\u015bci. To opowie\u015b\u0107 o nieoczekiwanych zwrotach \u017cyciowych i dziejowych. O ludziach i zwierz\u0119tach pokrzywdzonych przez los, kt\u00f3re spotykaj\u0105 na swojej drodze takie osoby jak Ewelina, a ich \u017cycie nabiera kolor\u00f3w i barw. Do tego stopnia, \u017ce s\u0105 w stanie uwierzy\u0107, \u017ce gdzie\u015b tam istnieje ich „dom do kochania”. To w ko\u0144cu historia, kt\u00f3ra jeszcze si\u0119 nie ko\u0144czy, a niespodziewanych go\u015bci ci\u0105gle przybywa i przybywa. <\/p>\n\n\n\n

„Bo oto nadchodzi to, co mia\u0142 zapowiada\u0107 nietoperzowy omen”. Czy intuicja babci Adeli znowu jej nie zawiedzie, a przes\u0105dna Muszka dobrze zinterpretuje znaki? Warto si\u0119 przekona\u0107.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wraz ze wspomnieniem przyjaci\u00f3\u0142ki w jej g\u0142owie zabrzmia\u0142y s\u0142owa, kt\u00f3re Jagna powtarza\u0142a niczym mantr\u0119: „Ewelka, bo ludzie zapominaj\u0105 bardzo cz\u0119sto, \u017ce nie trzeba by\u0107 lekarzem od g\u0142owy, \u017ceby wyci\u0105gn\u0105\u0107 r\u0119k\u0119 do bli\u017aniego. Umyka im, \u017ce do tego, \u017ceby komu\u015b pom\u00f3c, najcz\u0119\u015bciej potrzebne jest przede wszystkim bycie cz\u0142owiekiem…”. Ma\u0142omiasteczkowa twarz, ma\u0142omiasteczkowa g\u0142owa – a\u017c chcia\u0142oby si\u0119 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":271,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[2],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/269"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=269"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/269\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":280,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/269\/revisions\/280"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/271"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=269"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=269"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=269"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}