{"id":306,"date":"2021-07-12T10:36:26","date_gmt":"2021-07-12T10:36:26","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=306"},"modified":"2021-07-12T10:36:26","modified_gmt":"2021-07-12T10:36:26","slug":"barbara-wysoczanska-narzeczona-nazisty","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2021\/07\/12\/barbara-wysoczanska-narzeczona-nazisty\/","title":{"rendered":"Barbara Wysocza\u0144ska „Narzeczona nazisty”"},"content":{"rendered":"\n

Nie wiedzia\u0142, co zrobi\u0107, jak si\u0119 zachowa\u0107. I nagle zrozumia\u0142, \u017ce niewiele trzeba, by prze\u017cy\u0107 chwil\u0119 szcz\u0119\u015bcia w sytuacji, gdy nic ju\u017c nie jest oczywiste i nic nie jest dane raz na zawsze. (…) Jego marzenia i nadzieje pogrzeba\u0142a wojna. A jednak teraz czu\u0142, \u017ce w tej chwili, w tej jednej sekundzie, kiedy ujrza\u0142 j\u0105 \u017cyw\u0105, prawdziw\u0105 – narodzi\u0142 si\u0119 na nowo.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Wojna – jedno z najstraszniejszych do\u015bwiadcze\u0144 w \u017cyciu cz\u0142owieka. Przychodzi nieproszona i pozostawia po sobie pustk\u0119 i gruzy, zar\u00f3wno te fizyczne, jak i emocjonalne. \u017bycie traci barwy i smaki, a uczucia trzeba schowa\u0107 g\u0142\u0119boko w \u015brodku, aby prze\u017cy\u0107. Wojna to strach, przera\u017cenie i obawa o ka\u017cdy kolejny oddech. Wszystko zostaje sprowadzone do pozycji przyjaciel-wr\u00f3g, ale kto tak naprawd\u0119 nim jest, cz\u0119sto trudno powiedzie\u0107… Czy w takim \u015bwiecie jest miejsce na mi\u0142o\u015b\u0107 i po\u015bwi\u0119cenie wszystkiego dla uczucia? Czy mo\u017cna i\u015b\u0107 pod pr\u0105d, kiedy wszystko m\u00f3wi nam, \u017ce nie mamy wyboru? Jak znale\u017a\u0107 w sobie si\u0142\u0119, aby ocali\u0107 chocia\u017c t\u0119 cz\u0105stk\u0119 siebie, kt\u00f3ra potrafi kocha\u0107?<\/p>\n\n\n\n

Hania postanowi\u0142a nie dr\u0105\u017cy\u0107 wi\u0119cej tematu , bo wiedzia\u0142a, \u017ce tu r\u00f3wnie\u017c by\u0142a na spalonej pozycji. Liczy\u0142a na zrozumienie, mo\u017ce i akceptacj\u0119 ze strony najbli\u017cszych, a zetkn\u0119\u0142a si\u0119 z grubym murem uprzedze\u0144, kt\u00f3rego nie umia\u0142a sforsowa\u0107.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Hania Woli\u0144ska, studentka germanistyki, niezwykle zdolna i elokwentna, ma okazj\u0119 rozwin\u0105\u0107 swoje zdolno\u015bci j\u0119zykowe zostaj\u0105c dam\u0105 do towarzystwa niemieckiej hrabiny Irene von Richter. Towarzyszy owej starszej pani w \u017cyciu codziennym, kiedy ta przyje\u017cd\u017ca co roku na wakacje do Gda\u0144ska. Hania uczy si\u0119 nie tylko j\u0119zyka, ale tak\u017ce og\u0142ady i obycia w towarzystwie. Irene von Richter nale\u017cy bowiem do samej \u015bmietanki arystokratycznej Niemiec. Jest przy tym bardzo Hani przychylna i traktuje j\u0105 jak w\u0142asn\u0105 wnuczk\u0119. Tym bardziej, \u017ce jej rodzone wnuki nie stanowi\u0105 dumy i chluby rodu von Richter\u00f3w. Poza Johannem, kt\u00f3ry zupe\u0142nie niespodziewanie odwiedza babci\u0119 i tak zaczyna si\u0119 ta historia.<\/p>\n\n\n\n

T\u0119skni\u0142 za ni\u0105, cho\u0107 nie zd\u0105\u017cy\u0142 sp\u0119dzi\u0107 z ni\u0105 wi\u0119cej czasu ponad to, na co uda\u0142o mu si\u0119 j\u0105 nam\u00f3wi\u0107. Zburzy\u0142a jego spok\u00f3j, wywr\u00f3ci\u0142a jego uporz\u0105dkowany \u015bwiat do g\u00f3ry nogami i zostawi\u0142a go bez cienia nadziei czy cho\u0107by krzty wzajemno\u015bci.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Johann i Hania. Niemiec i Polka. Rok 1938. Czy mo\u017cna wyobrazi\u0107 sobie bardziej skomplikowan\u0105 sytuacj\u0119? Czy mo\u017cna znale\u017a\u0107 si\u0119 w trudniejszej sytuacji, kiedy \u015bwiat ogarnia szale\u0144stwo, a ludzie postrzegani s\u0105 ze wzgl\u0119du na pochodzenie i przynale\u017cno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105? Czy w takim \u015bwiecie, w kt\u00f3rym on, nie maj\u0105c wyboru, musi sta\u0107 si\u0119 nazist\u0105, a ona po\u015bwi\u0119ci\u0107 dobre relacje z rodzin\u0105, jest miejsce na rodz\u0105ce si\u0119 uczucie? Bo ta opowie\u015b\u0107 jest w\u0142a\u015bnie o trudnych wyborach lub ich braku. Ta historia \u0142\u0105czy w sobie skraje emocje, od niesamowitego szcz\u0119\u015bcia, po czarn\u0105 rozpacz i beznadziej\u0119. Od poczucia, \u017ce wszystko jest mo\u017cliwe, po rezygnacj\u0119 i powolne poddawanie si\u0119. Czy w tym przypadku mi\u0142o\u015b\u0107 zdo\u0142a g\u00f3ry przenosi\u0107 i przekracza\u0107 granic\u0119 niemo\u017cliwego?<\/p>\n\n\n\n

Nie wiem, dlaczego prze\u017cy\u0142am – wyszepta\u0142a Hania po chwili, pr\u00f3buj\u0105c si\u0119 opanowa\u0107. – Czemu nie umar\u0142am jak oni. Nie szuka\u0142am \u015bmierci, ale te\u017c nie dba\u0142am o swoje bezpiecze\u0144stwo.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Historia Hani i Johanna przedstawiona na kartach powie\u015bci zabiera czytelnika w dalek\u0105 podr\u00f3\u017c. Do miejsc, w kt\u00f3rych chcia\u0142oby si\u0119 by\u0107, jak cho\u0107by Monte Carlo , jak i do czas\u00f3w, kt\u00f3re chcia\u0142oby si\u0119 wymaza\u0107 z kart historii. Mi\u0142o\u015b\u0107 Hani i Johanna wydaje si\u0119 by\u0107 niemo\u017cliwa do spe\u0142nienia. A jednak… <\/p>\n\n\n\n

Klimatyczna, pobudzaj\u0105ca wyobra\u017ani\u0119, maluj\u0105ca przed oczami obrazy niczym w najlepszym filmie i napisana tak, \u017ce wzbudza ciekawo\u015b\u0107 od pierwszych zda\u0144 – taka jest debiutancka powie\u015b\u0107 Barbary Wysocza\u0144skiej. Mo\u017cna si\u0119 w niej zakocha\u0107 (i w Johannie te\u017c:-).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nie wiedzia\u0142, co zrobi\u0107, jak si\u0119 zachowa\u0107. I nagle zrozumia\u0142, \u017ce niewiele trzeba, by prze\u017cy\u0107 chwil\u0119 szcz\u0119\u015bcia w sytuacji, gdy nic ju\u017c nie jest oczywiste i nic nie jest dane raz na zawsze. (…) Jego marzenia i nadzieje pogrzeba\u0142a wojna. A jednak teraz czu\u0142, \u017ce w tej chwili, w tej jednej sekundzie, kiedy ujrza\u0142 j\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":322,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[13],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/306"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=306"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/306\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":321,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/306\/revisions\/321"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/322"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=306"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=306"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=306"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}