{"id":332,"date":"2021-07-21T10:37:40","date_gmt":"2021-07-21T10:37:40","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=332"},"modified":"2021-07-21T10:41:22","modified_gmt":"2021-07-21T10:41:22","slug":"sabina-waszut-emigranci-listy-z-czarnych-miast","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2021\/07\/21\/sabina-waszut-emigranci-listy-z-czarnych-miast\/","title":{"rendered":"Sabina Waszut „Emigranci. Listy z czarnych miast”"},"content":{"rendered":"\n

Bart\u0142omiej i Cecylia d\u0142ugo stali na ulicy, patrz\u0105c na odje\u017cd\u017caj\u0105cy w\u00f3z. Rozumieli, \u017ce zn\u00f3w co\u015b si\u0119 zako\u0144czy\u0142o. (…) Zdawali sobie r\u00f3wnocze\u015bnie spraw\u0119 z tego, \u017ce w\u0142a\u015bnie na tym polega \u017cycie – na ci\u0105g\u0142ych zmianach. Przyp\u0142ywach i odp\u0142ywach. Nie nale\u017ca\u0142o si\u0119 przeciw nim zanadto buntowa\u0107.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Jedyn\u0105 sta\u0142o\u015bci\u0105 w \u017cyciu jest zmiana – bardzo cz\u0119sto mo\u017cna us\u0142ysze\u0107 takie powiedzenie, kiedy w \u017cyciu cz\u0142owieka dzieje si\u0119 co\u015b nowego i nieoczekiwanego, a cz\u0119sto te\u017c niepo\u017c\u0105danego. Kiedy \u017cycie nas zaskakuje, zastanawiamy si\u0119 czy mo\u017cna by\u0142o temu zapobiec, czy podj\u0119li\u015bmy s\u0142uszn\u0105 decyzj\u0119 i czy to nowe oka\u017ce si\u0119 dobre i daj\u0105ce szcz\u0119\u015bcie. Z drugiej za\u015b strony zmiany s\u0105 potrzebne, aby si\u0119 rozwija\u0107, uczy\u0107 na b\u0142\u0119dach i zdobywa\u0107 tak zwan\u0105 m\u0105dro\u015b\u0107 \u017cyciow\u0105. Nikt jej za nas nie zdob\u0119dzie i nie poniesie konsekwencji. Do takich wniosk\u00f3w dochodzi tak\u017ce rodzina Bednarzy, kt\u00f3ra \u017cyj\u0105c w czasach wielkich przemian i niepewno\u015bci jutra, postanawia si\u0119 zbuntowa\u0107 i wyjecha\u0107 w nieznane.<\/p>\n\n\n\n

Bottrop (Westfalia), Radlin (\u015al\u0105sk), Mericourt (Francja) – tak\u0105 drog\u0119 przysz\u0142o przemierzy\u0107 Bednarzom, aby w ko\u0144cu odnale\u017a\u0107 sw\u00f3j \u015bwiat. Mo\u017ce nie do ko\u0144ca ten wy\u015bniony i wymarzony, ale w miar\u0119 bezpieczny i stabilny. Taki, o kt\u00f3rym mo\u017cna powiedzie\u0107 „m\u00f3j dom”. Zanim jednak dotarli do punktu, w kt\u00f3rym mogli m\u00f3wi\u0107 o jakimkolwiek „zadomowieniu si\u0119”, przeszli naprawd\u0119 d\u0142ug\u0105 drog\u0119. Od wyprowadzki ze znanego im Bottrop, przez walki o ukochany \u015al\u0105sk, a\u017c po \u017cycie w obcym francuskim miasteczku. Od marze\u0144 o wolnej Polsce i powrotu \u015al\u0105ska w granice pa\u0144stwa polskiego, do zmaga\u0144 z nieznanym \u015bwiatem, j\u0119zykiem, lud\u017ami i bied\u0105. Ziemia, kt\u00f3ra mia\u0142a okaza\u0107 si\u0119 rajem, przynios\u0142a po prostu kolejne zmiany i niestety na gorsze. <\/p>\n\n\n\n

Na tym polega \u017cycie. (…) Trzeba i\u015b\u0107 do przodu, ogl\u0105danie si\u0119 za siebie niczego nie zmieni.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Dla Bart\u0142omieja i Cecylii oraz ich syn\u00f3w nie ma powrotu do tego, co by\u0142o. Zostawiaj\u0105c dawne \u017cycie i oczekiwania, musieli zapomnie\u0107 o tym, co zostawiali za sob\u0105. Ci\u0105g\u0142e wspominanie przynosi\u0142oby tylko smutek i rozdrapywa\u0142o niezagojone rany. Jako rodzina g\u00f3rnicza, znajduj\u0105 we Francji zatrudnienie w kopalni, otrzymuj\u0105 dom, jedzenie, a przede wszystkim nadziej\u0119 na lepsze jutro. Niestety musz\u0105 na nie czeka\u0107 d\u0142u\u017cej ni\u017c si\u0119 spodziewali. <\/p>\n\n\n\n

I… – doda\u0142a po kr\u00f3tkiej chwili – mimo tego, co m\u00f3wi\u0142am, my\u015bl\u0119, \u017ce nawet uczucia, kt\u00f3re \u0142ami\u0105 serce, s\u0105 lepsze ni\u017c pustka. Ni\u017c cisza tutaj. – Po\u0142o\u017cy\u0142a r\u0119k\u0119 na piersi. – Bicie serca to przecie\u017c \u017cycie.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Z\u0142amane serca maj\u0105 chyba wszyscy z nich po kolei. Cecylia t\u0119skni za rozmowami z s\u0105siadami, Bart\u0142omiej nie spodziewa\u0142 si\u0119 a\u017c tak ci\u0119\u017ckiej pracy, Zygi chcia\u0142by pom\u00f3c, ale jest za m\u0142ody i wiele musi si\u0119 jeszcze nauczy\u0107, a Witek ci\u0105gle traci tych, kt\u00f3rych naprawd\u0119 kocha. Przychodzi zmierzy\u0107 im si\u0119 z pustk\u0105 w sercu, kt\u00f3r\u0105 na nowo musz\u0105 zape\u0142ni\u0107 dobrymi my\u015blami, emocjami, marzeniami… Po to, aby odzyska\u0107 spok\u00f3j i sens, kt\u00f3ry potrzebny jest ka\u017cdemu cz\u0142owiekowi w ka\u017cdym zak\u0105tku \u015bwiata.<\/p>\n\n\n\n

Kolejna emigracja, kolejny kraj, kolejni ludzie pozostawiaj\u0105cy sw\u00f3j \u015bwiat w poszukiwaniu lepszego. Odwaga, po\u015bwi\u0119cenie i niebywa\u0142y hart ducha. Sabina Waszut zabiera nas w kolejn\u0105 podr\u00f3\u017c do \u015bwiata nam nieznanego, po to, aby odda\u0107 cze\u015b\u0107 tym, kt\u00f3rzy odwa\u017cyli si\u0119 na ten trudny krok i wyjechali w nieznane. Mimo, \u017ce wydaje si\u0119, i\u017c emigracja do Brazylii by\u0142a okupiona wi\u0119kszym cierpieniem i wi\u0105za\u0142a si\u0119 z kompletnie innym rodzajem \u017cycia, to nie mo\u017cna nie wpa\u015b\u0107 w zadum\u0119 nad losem emigrant\u00f3w do Francji. Lektura los\u00f3w rodziny Bednarzy przypomina nam, \u017ce \u017cycie pisze dla nas dziwne scenariusze i trzeba docenia\u0107 to, co si\u0119 ma i wolno\u015b\u0107, jaka zosta\u0142a nam dana. A prawdziw\u0105 rado\u015bci\u0105 powinna napawa\u0107 nas \u015bwiadomo\u015b\u0107, „\u017ce w domu czuje si\u0119 najlepiej.” A gdzie ten dom? Tam gdzie serce, dusza i rodzina. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Bart\u0142omiej i Cecylia d\u0142ugo stali na ulicy, patrz\u0105c na odje\u017cd\u017caj\u0105cy w\u00f3z. Rozumieli, \u017ce zn\u00f3w co\u015b si\u0119 zako\u0144czy\u0142o. (…) Zdawali sobie r\u00f3wnocze\u015bnie spraw\u0119 z tego, \u017ce w\u0142a\u015bnie na tym polega \u017cycie – na ci\u0105g\u0142ych zmianach. Przyp\u0142ywach i odp\u0142ywach. Nie nale\u017ca\u0142o si\u0119 przeciw nim zanadto buntowa\u0107. Jedyn\u0105 sta\u0142o\u015bci\u0105 w \u017cyciu jest zmiana – bardzo cz\u0119sto mo\u017cna us\u0142ysze\u0107 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":334,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[13],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/332"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=332"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/332\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":335,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/332\/revisions\/335"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/334"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=332"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=332"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=332"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}