{"id":342,"date":"2021-09-27T16:26:28","date_gmt":"2021-09-27T16:26:28","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=342"},"modified":"2021-09-27T16:26:28","modified_gmt":"2021-09-27T16:26:28","slug":"magdalena-majcher-obca-kobieta","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2021\/09\/27\/magdalena-majcher-obca-kobieta\/","title":{"rendered":"Magdalena Majcher „Obca kobieta”"},"content":{"rendered":"\n

Na widok by\u0142ego partnera szybciej zabi\u0142o jej serce. To wci\u0105\u017c by\u0142o bolesne. Rozum toczy\u0142 walk\u0119 z sercem. Rozum nakazywa\u0142 zapomnie\u0107, serce wci\u0105\u017c kocha\u0142o. Co jeszcze Hubert musia\u0142 zrobi\u0107, \u017ceby naiwnie przesta\u0142a do niego wzdycha\u0107?<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Czy istnieje mi\u0142o\u015b\u0107 od pierwszego wejrzenia? Zdania na ten temat s\u0105 podzielone i ka\u017cdy prze\u017cywa mi\u0142o\u015b\u0107 i do\u015bwiadczenia z ni\u0105 zwi\u0105zane w bardzo r\u00f3\u017cny spos\u00f3b. Jedni m\u00f3wi\u0105 o strzale amora prosto w serce, inni twierdz\u0105, \u017ce co\u015b takiego nie istnieje, bo prawdziwe uczucie wymaga czasu i cierpliwo\u015bci. Jakkolwiek wygl\u0105da prawda, mo\u017cna pokusi\u0107 si\u0119 o stwierdzeni, \u017ce mi\u0142o\u015b\u0107 od pierwszego wejrzenia nie jest niemo\u017cliwa. A co je\u015bli kto\u015b ka\u017ce si\u0119 nam r\u00f3wnie szybko odkocha\u0107? Tak od ostatniego wejrzenia – odwr\u00f3ci\u0107 si\u0119, wyj\u015b\u0107 i wraz z zamkni\u0119ciem drzwi zapomnie\u0107?<\/p>\n\n\n\n

Weronika zosta\u0142a sama z sercem, kt\u00f3re najwyra\u017aniej uzna\u0142o za punkt honoru wyrwa\u0107 si\u0119 z klatki piersiowej. W napi\u0119ciu obserwowa\u0142a drzwi wej\u015bciowe, za kt\u00f3rymi znikn\u0105\u0142 m\u0119\u017cczyzna. Nie mia\u0142a poj\u0119cia, czy dobrze zrobi\u0142a, postanawiaj\u0105c lepiej pozna\u0107 Huberta i Oliwi\u0119, ale stwierdzi\u0142a, \u017ce zaufa g\u0142osowi serca. Przesta\u0142a postrzega\u0107 ca\u0142\u0105 sytuacj\u0119 poprzez pryzmat tego, co mo\u017ce utraci\u0107. Bo co w\u0142a\u015bciwie mia\u0142a do stracenia?<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Kiedy Weronika poznaje Huberta, po raz pierwszy od d\u0142ugiego czasu odczuwa potrzeb\u0119 „by kto\u015b, najlepiej on, uzna\u0142 j\u0105 za interesuj\u0105c\u0105”. Pragnie zako\u0144czy\u0107 w ko\u0144cu ten etap \u017cycia, kt\u00f3ry kojarzy jej si\u0119 z wielk\u0105 traum\u0105 powsta\u0142\u0105 pod wp\u0142ywem \u017ale podj\u0119tej decyzji. Czuje, \u017ce je\u015bli nie p\u00f3jdzie dalej, zostawiaj\u0105c za sob\u0105 przesz\u0142o\u015b\u0107 i nie otworzy si\u0119 znowu na ludzi, to ta „dziwna przyjemno\u015b\u0107 z samobiczowania po\u0142\u0105czona z obaw\u0105 przed zranieniem” pozostanie z ni\u0105 ju\u017c na zawsze.<\/p>\n\n\n\n

Nale\u017ca\u0142a do wcale niema\u0142ej grupy ludzi, kt\u00f3rzy lubi\u0105, \u017ceby decyzje podejmowa\u0142y si\u0119 same. Dotychczas albo cedowa\u0142a je na innych, albo po prostu czeka\u0142a (…) Weronika jednak powtarza\u0142a sobie, \u017ce czas dorosn\u0105\u0107 i wzi\u0105\u0107 odpowiedzialno\u015b\u0107 za swoje \u017cycie.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Wraz z pojawieniem si\u0119 Huberta, przychodzi nadzieja na to, \u017ce w \u017cyciu Weroniki w ko\u0144cu co\u015b si\u0119 zmieni, a ona sama wyjdzie z kokonu oboj\u0119tno\u015bci i strachu przed zranieniem. Nadzieja na to, \u017ce wreszcie mi\u0142o\u015b\u0107 zapuka do jej drzwi, a po ich otwarciu nigdy nie b\u0119dzie musia\u0142a ich ju\u017c za sob\u0105 zamyka\u0107. Wraz z Hubertem musi jednak wpu\u015bci\u0107 do \u015brodka jeszcze kogo\u015b innego, kogo zupe\u0142nie si\u0119 nie spodziewa\u0142a. Ale czy\u017c mo\u017cna nie pokocha\u0107 ma\u0142ej dziewczynki, kt\u00f3ra tylko czeka, aby kto\u015b otoczy\u0142 j\u0105 matczyn\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105? I tak w \u017cyciu Weroniki zjawia si\u0119 Oliwka.<\/p>\n\n\n\n

Bardziej ni\u017c swojego cierpienia ba\u0142a si\u0119 tylko b\u00f3lu os\u00f3b, kt\u00f3re kocha\u0142a, a Oliwia by\u0142a dla niej wszystkim. To zadziwiaj\u0105ce. Nie nosi\u0142a jej przez dziewi\u0119\u0107 miesi\u0119cy pod sercem, nie urodzi\u0142a jej, nie karmi\u0142a piersi\u0105, a mimo to czu\u0142a si\u0119 jej matk\u0105. By\u0142a przekonana, \u017ce gdyby mia\u0142a biologiczne dzieci, kocha\u0142aby je tak samo jak Oliwi\u0119, bo bardziej kocha\u0107 ju\u017c nie mo\u017cna.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

I nagle, po dziewi\u0119ciu latach, Hubert ka\u017ce jej si\u0119 odkocha\u0107. Ju\u017c, natychmiast, zaraz. I o ile mi\u0142o\u015b\u0107 do m\u0119\u017cczyzny mo\u017cna w sobie z czasem st\u0142umi\u0107, b\u00f3l schowa\u0107 g\u0142\u0119boko w \u015brodku, nie da si\u0119 tego samego zrobi\u0107 z mi\u0142o\u015bci\u0105 do dziecka. Nie mo\u017cna nagle przesta\u0107 kocha\u0107 c\u00f3rki i \u017cy\u0107 dalej. Jako\u015b. Bez znaczenia pozostaje w takiej sytuacji fakt, \u017ce nie jest si\u0119 biologicznym rodzicem dziecka. I Weronika postanawia walczy\u0107, aby pi\u0119kna wi\u0119\u017a i zrodzona z niej mi\u0142o\u015b\u0107 mia\u0142y szans\u0119 nadal si\u0119 rozwija\u0107. <\/p>\n\n\n\n

Czas kieruje si\u0119 dziwn\u0105 prawid\u0142owo\u015bci\u0105 – stoi w miejscu, gdy cz\u0142owiek jest smutny, i nakazuje mu wierzy\u0107, \u017ce cierpienie nie ma ko\u0144ca, jednak przemyka przez palce niczym woda, kiedy nadchodz\u0105 chwile szcz\u0119\u015bliwe. <\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Smutek i rado\u015b\u0107, cierpienie i ulga, strach i poczucie bezpiecze\u0144stwa oraz nienawi\u015b\u0107 i mi\u0142o\u015b\u0107 – nasze \u017cycie naznaczone jest wi\u0119kszo\u015bci\u0105 z tych uczu\u0107. Niekt\u00f3re bardzo bolesne, inne za\u015b wyzwalaj\u0105ce i przynosz\u0105ce ze sob\u0105 niewys\u0142owione szcz\u0119\u015bcie. I tak chcia\u0142oby si\u0119 prze\u017cywa\u0107 tylko te dobre emocje, a te z\u0142e zamkn\u0105\u0107 z ciemnej piwnicy, aby nigdy wi\u0119cej do nas nie wraca\u0142y. Nasze \u017cycie to sinusoida, kt\u00f3rej \u015bwietnym przyk\u0142adem jest w\u0142a\u015bnie Weronika. Cierpi i boi si\u0119, ucieka przed \u015bwiatem i lud\u017ami, aby w chwili najwi\u0119kszej rado\u015bci zosta\u0107 zranion\u0105 ponownie. Ten kolejny raz r\u00f3\u017cni si\u0119 jednak znacz\u0105co od pozosta\u0142ych – Weronika jest matk\u0105, a to wystarczy, aby walczy\u0107 o szcz\u0119\u015bcie. I tak, po chwilowym otumanieniu, czas znowu zaczyna p\u0119dzi\u0107 w zastraszaj\u0105cym tempie. A to oznacza, \u017ce uda\u0142o si\u0119 ocali\u0107 to, co w \u017cyciu najwa\u017cniejsze – mi\u0142o\u015b\u0107. <\/p>\n\n\n\n

Kim zatem jest tytu\u0142owa „obca kobieta”? Czy to ta, kt\u00f3ra nie urodzi\u0142a i nie przekaza\u0142a swoich gen\u00f3w, dlatego nie ma wobec dziecka partnera \u017cadnych praw? Czy to mo\u017ce jednak ta, kt\u00f3ra daj\u0105c \u017cycie dziecku nie dostrzeg\u0142a cudu, jaki w\u0142a\u015bnie wydarzy\u0142 si\u0119 w jej \u017cyciu? Na te w\u0142a\u015bnie pytania pr\u00f3buje w swej ksi\u0105\u017cce odpowiedzie\u0107 Magdalena Majcher, kt\u00f3ra jak zwykle przynosi w swej opowie\u015bci ca\u0142\u0105 gam\u0119 skrajnych uczu\u0107 i problem\u00f3w, kt\u00f3rych nie da si\u0119 jednoznacznie rozwi\u0105za\u0107. To tak jak z t\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 – ka\u017cdy ma na jej temat swoje w\u0142asne zdanie, ale warto si\u0119 nad nim pochyli\u0107 i zastanowi\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na widok by\u0142ego partnera szybciej zabi\u0142o jej serce. To wci\u0105\u017c by\u0142o bolesne. Rozum toczy\u0142 walk\u0119 z sercem. Rozum nakazywa\u0142 zapomnie\u0107, serce wci\u0105\u017c kocha\u0142o. Co jeszcze Hubert musia\u0142 zrobi\u0107, \u017ceby naiwnie przesta\u0142a do niego wzdycha\u0107? Czy istnieje mi\u0142o\u015b\u0107 od pierwszego wejrzenia? Zdania na ten temat s\u0105 podzielone i ka\u017cdy prze\u017cywa mi\u0142o\u015b\u0107 i do\u015bwiadczenia z ni\u0105 zwi\u0105zane […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":346,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[2],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/342"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=342"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/342\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":345,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/342\/revisions\/345"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/346"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=342"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=342"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=342"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}