{"id":357,"date":"2021-10-26T10:01:44","date_gmt":"2021-10-26T10:01:44","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=357"},"modified":"2021-10-26T10:01:44","modified_gmt":"2021-10-26T10:01:44","slug":"tomasz-kieres-wybieram-siebie-wybieram-ciebie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2021\/10\/26\/tomasz-kieres-wybieram-siebie-wybieram-ciebie\/","title":{"rendered":"Tomasz Kieres „Wybieram siebie, wybieram ciebie”"},"content":{"rendered":"\n

Tekst o ogarnianiu si\u0119 by\u0142 jego mantr\u0105 od lat. Ilekro\u0107 czu\u0142 si\u0119 gorzej i ci\u0119\u017car \u015bwiata przygniata\u0142 go do ziemi, patrzy\u0142 na swoje odbicie w lustrze i m\u00f3wi\u0142 „ogarnij si\u0119”.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Cz\u0142owieku ogarnij si\u0119, zr\u00f3b co\u015b ze sob\u0105, przesta\u0144 si\u0119 nad sob\u0105 u\u017cala\u0107, \u017cyj tak jakby jutra mia\u0142o nie by\u0107 – jak prosto napisa\u0107 czy wypowiedzie\u0107 takie s\u0142owa, a jak trudno je zrozumie\u0107 i wcieli\u0107 w \u017cycie. Kiedy ka\u017cdy dzie\u0144 wydaje si\u0119 albo podobny do poprzedniego, albo ci\u0105gle jaki\u015b taki za kr\u00f3tki, albo zbyt intensywny, aby usi\u0105\u015b\u0107 i pomy\u015ble\u0107 o sobie – to znak, \u017ce czas najwy\u017cszy co\u015b zmieni\u0107. Tylko jak, kiedy? Przecie\u017c jeszcze tylko rok lub dwa i zaczn\u0119 \u017cy\u0107 tak jak zawsze chcia\u0142em. Jeszcze tylko …<\/p>\n\n\n\n

Kiedy\u015b us\u0142ysza\u0142, \u017ce ludzie to nieuniknione rozczarowanie. Z do\u015bwiadczenia wiedzia\u0142, jak prawdziwe by\u0142o to zdanie. Kiedy mia\u0142 do czynienia z niezobowi\u0105zuj\u0105cymi relacjami, wszystko by\u0142o dobrze. Kiedy jednak zaczyna\u0142y si\u0119 obietnice lub trzeba by\u0142o na kim\u015b polega\u0107, wtedy zaczyna\u0142y si\u0119 schody.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Maks – m\u0105\u017c, ojciec, pracownik i pisarz wiedzie \u017cycie, kt\u00f3re wydaje mu si\u0119 ca\u0142kiem pouk\u0142adane i szcz\u0119\u015bliwe. Ma marzenia, do realizacji kt\u00f3rych d\u0105\u017cy za wszelk\u0105 cen\u0119, No w\u0142a\u015bnie … Ci\u0105gle wydaje mu si\u0119, \u017ce jeszcze tylko troch\u0119 i wraz z \u017con\u0105 wyjedzie do Norwegii, gdzie b\u0119d\u0105 sobie razem \u017cyli spokojnie. Nie zauwa\u017ca jednak, \u017ce po drodze zapomnia\u0142 zapyta\u0107 czy jego marzenie jest obustronne i czy lata „nieobecno\u015bci” mo\u017cna zr\u00f3wnowa\u017cy\u0107 i nadrobi\u0107. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce on sam tak\u017ce zalicza\u0142 si\u0119 do grona tych, kt\u00f3rych uwa\u017ca\u0142 za „rozczarowanie”. <\/p>\n\n\n\n

Po prostu przychodzimy na \u015bwiat sami i sami umieramy, a drugi cz\u0142owiek to nieunikniony zaw\u00f3d. Jeste\u015bmy potrzebni tylko do tego, aby wype\u0142ni\u0107 komu\u015b pustk\u0119 jego egzystencji.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Sara – kobieta, kt\u00f3rej wydaje si\u0119, \u017ce przegra\u0142a swoje \u017cycie i to zupe\u0142nie nie z w\u0142asnej winy. Okoliczno\u015bci sprawi\u0142y, \u017ce z kobiety pe\u0142nej perspektyw i marze\u0144, sta\u0142a si\u0119 odludkiem, kt\u00f3rego \u0142atwo skrzywdzi\u0107. Dotar\u0142a w swoim \u017cyciu do momentu, w kt\u00f3rym stwierdzi\u0142a, \u017ce ludzie nie s\u0105 jej do niczego potrzebni, bo potrafi\u0105 tylko rani\u0107. Wybra\u0142a samotno\u015b\u0107 jako swoj\u0105 towarzyszk\u0119 \u017cycia. Okopa\u0142a si\u0119 ni\u0105 niczym ksi\u0119\u017cniczka w zamku, do kt\u00f3rego dost\u0119pu broni\u0105 strach, \u017cal i obawa przed drugim cz\u0142owiekiem. Przewidywalno\u015b\u0107, organizacja, brak niespodzianek – tak\u0105 dewiz\u0119 przyj\u0119\u0142a wyje\u017cd\u017caj\u0105c do Norwegii. My\u015bla\u0142a, \u017ce wybiera w ten spos\u00f3b siebie i swoje dobre samopoczucie, ale czy strach mo\u017ce by\u0107 dobrym doradc\u0105?<\/p>\n\n\n\n

Ilekro\u0107 co\u015b jej si\u0119 dzia\u0142o, przykleja\u0142a plaster i jecha\u0142a dalej. Czasami nie by\u0142o takich du\u017cych plastr\u00f3w.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Norwegia mia\u0142a by\u0107 kolejnym plastrem za\u0142o\u017conym na poranione dusze Maksa i Sary. On zmaga\u0142 si\u0119 z demonami w\u0142asnych z\u0142ych uczynk\u00f3w i ich konsekwencji, ona pr\u00f3bowa\u0142a zapomnie\u0107 o przesz\u0142o\u015bci. Ka\u017cdemu z nich wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce im dalej wyjad\u0105, tym \u0142atwiej b\u0119dzie upora\u0107 si\u0119 z problemami. Maks zdecydowanie jednak nie chce by\u0107 sam, a Sara jeszcze sobie z tego nie zdaje sprawy. A\u017c do czasu …<\/p>\n\n\n\n

Maks patrzy\u0142 na roze\u015bmiane twarze wok\u00f3\u0142 siebie. Tak dok\u0142adnie powinno wygl\u0105da\u0107 \u017cycie. U\u015bmiechy, rado\u015b\u0107, szcz\u0119\u015bcie, a pocz\u0105tek tego wszystkiego powinien by\u0107 w nas samych.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Wybieram siebie, wybieram ciebie – dok\u0142adnie w takiej kolejno\u015bci. Najpierw trzeba doj\u015b\u0107 do \u0142adu z w\u0142asnym \u017cyciem, emocjami, potrzebami i pokocha\u0107 siebie. Dopiero potem mo\u017cna z czystym sercem i sumieniem ofiarowa\u0107 siebie komu\u015b innemu. Podj\u0105\u0107 decyzj\u0119, zrobi\u0107 pierwszy krok na drodze ku szcz\u0119\u015bciu to dobry pocz\u0105tek, a potem serce samo prowadzi w dobrym kierunku. Samotno\u015b\u0107 nie le\u017cy w naturze cz\u0142owieka. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tekst o ogarnianiu si\u0119 by\u0142 jego mantr\u0105 od lat. Ilekro\u0107 czu\u0142 si\u0119 gorzej i ci\u0119\u017car \u015bwiata przygniata\u0142 go do ziemi, patrzy\u0142 na swoje odbicie w lustrze i m\u00f3wi\u0142 „ogarnij si\u0119”. Cz\u0142owieku ogarnij si\u0119, zr\u00f3b co\u015b ze sob\u0105, przesta\u0144 si\u0119 nad sob\u0105 u\u017cala\u0107, \u017cyj tak jakby jutra mia\u0142o nie by\u0107 – jak prosto napisa\u0107 czy wypowiedzie\u0107 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":358,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[2],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/357"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=357"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/357\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":359,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/357\/revisions\/359"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/358"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=357"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=357"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=357"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}