{"id":430,"date":"2023-04-06T15:30:52","date_gmt":"2023-04-06T15:30:52","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=430"},"modified":"2023-06-23T12:47:25","modified_gmt":"2023-06-23T12:47:25","slug":"juan-gomez-jurado-czerwona-krolowa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2023\/04\/06\/juan-gomez-jurado-czerwona-krolowa\/","title":{"rendered":"Juan Gomez-Jurado „Reina Roja. Czerwona kr\u00f3lowa”"},"content":{"rendered":"\n

Tam siedzi kto\u015b, kto przez ca\u0142e swoje \u017cycie bardzo si\u0119 stara, \u017ceby ukry\u0107 si\u0119 na widoku.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Czerwie\u0144 to kolor w\u0142adzy, dominacji i wy\u017cszo\u015bci wobec innych. Czerwie\u0144 to zapowied\u017a si\u0142y i zdecydowania. Wybieraj\u0105c kolor czerwony pragniemy si\u0119 cz\u0119sto wyr\u00f3\u017cni\u0107, zaakcentowa\u0107 swoj\u0105 obecno\u015b\u0107 i podkre\u015bli\u0107, \u017ce w naszych \u017cy\u0142ach p\u0142ynie gor\u0105ca krew. Czerwie\u0144 to tak\u017ce, a mo\u017ce przede wszystkim, kolor mi\u0142o\u015bci. Antonia Scott, tytu\u0142owa czerwona kr\u00f3lowa, wie, \u017ce trudno ukry\u0107 si\u0119, b\u0119d\u0105c naznaczonym tak wieloma odcieniami czerwieni. Mo\u017ce dominowa\u0107 i decydowa\u0107 o czyim\u015b \u017cyciu, jest pe\u0142na pasji i energii, posiada niezwyk\u0142y umys\u0142, kt\u00f3ry wynosi j\u0105 ponad przeci\u0119tn\u0105. A najbardziej w \u017cyciu marzy o tym, aby pozwolono jej kocha\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Oczywi\u015bcie tam, gdzie jest mi\u0142o\u015b\u0107, s\u0105 tak\u017ce ogromne, niezmierzone ilo\u015bci cierpienia.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Antonia Scott oraz Jon Gutierrez to swoisty „dream team” pr\u00f3buj\u0105cy rozwik\u0142a\u0107 zagadk\u0119 zagini\u0119\u0107 dzieci wa\u017cnych i bogatych os\u00f3b w kraju. Zaanga\u017cowani w pewien mi\u0119dzynarodowy projekt walki z przest\u0119pczo\u015bci\u0105, zostaj\u0105 uwik\u0142ani w niebezpieczn\u0105 pogo\u0144 za szale\u0144cem. I o ile Jon nie ma nic do stracenia (poza w\u0142asnym \u017cyciem:-), o tyle Antonia odpowiedzialna jest nie tylko za siebie. Obwinia si\u0119 za wydarzenia, kt\u00f3rym nie potrafi\u0142a zapobiec i cierpi za ka\u017cdym razem, kiedy nie mo\u017ce pom\u00f3c. Pomimo swojej ponadprzeci\u0119tnej inteligencji, nie potrafi zmusi\u0107 umys\u0142u, aby przesta\u0142 j\u0105 dr\u0119czy\u0107. A tak naprawd\u0119 nie jest w stanie uciszy\u0107 swojego serca, aby przesta\u0142o kocha\u0107. <\/p>\n\n\n\n

Teraz musi zrobi\u0107 to, przed czym z\u0119bami i pazurami wzbrania\u0142a si\u0119 przez ca\u0142e \u017cycie: zaufa\u0107 drugiemu cz\u0142owiekowi.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Antonii towarzyszy Jon, by\u0142y inspektor hiszpa\u0144skiej policji, kt\u00f3ry z pozycji giermka kr\u00f3lowej winduje na stanowisko dzielnego rycerza broni\u0105cego swojej pani nawet za cen\u0119 \u015bmierci. Niedoceniany, troch\u0119 niesubordynowany, ale wierny do ostatniego aktu rozgrywanego dramatu. Cokolwiek sprawi\u0142o, \u017ce Antonia Scott zaakceptowa\u0142a go jako swojego towarzysza, Jon sta\u0142 si\u0119 wa\u017cnym elementem rozwik\u0142ania zagadki. A poza tym, zdo\u0142a\u0142 przekona\u0107 kr\u00f3low\u0105 do zburzenia muru, kt\u00f3ry zbudowa\u0142a wok\u00f3\u0142 siebie i swoich uczu\u0107. Osoba, kt\u00f3ra uwa\u017ca\u0142a si\u0119 za indywidualistk\u0119 i samotniczk\u0119, pozwoli\u0142a, aby kto\u015b w ko\u0144cu wni\u00f3s\u0142 odrobin\u0119 \u017cycia do jej „martwego” \u015bwiata. Nawet je\u015bli tym pocz\u0105tkiem jest tylko kwiat w doniczce… <\/p>\n\n\n\n

Antonia Scott pozwala sobie my\u015ble\u0107 o samob\u00f3jstwie tylko trzy minuty dziennie. Dla innych os\u00f3b trzy minuty mog\u0105 by\u0107 male\u0144kim wycinkiem czasu. Nie dla Antonii. Te trzy minuty, podczas kt\u00f3rych Antonia my\u015bli, jak si\u0119 zabi\u0107, to jej trzy minuty. Nie rezygnuje z nich. Nie odmawia ich sobie. S\u0105 \u015bwi\u0119te.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Czy Antonia to genialny umys\u0142 zamkni\u0119ty w ciele, kt\u00f3ry j\u0105 przera\u017ca, w kt\u00f3rym „ma\u0142py w g\u0142owie krzycz\u0105” i nie pozwalaj\u0105 na spokojn\u0105 egzystencj\u0119? Czy znajdzie w sobie si\u0142\u0119, aby przebaczy\u0107? Czy porzuci kiedy\u015b sw\u00f3j rytua\u0142 rozmy\u015blania o \u015bmierci, kt\u00f3ry stanowi dla niej alternatyw\u0119, kiedy „ma\u0142py” staj\u0105 si\u0119 zbyt g\u0142o\u015bne? W ko\u0144cu czy Jon znajdzie swoje miejsce na ziemi i awansuje na kolejn\u0105 pozycj\u0119 w kr\u00f3lewskiej hierarchii? <\/p>\n\n\n\n

Ksi\u0105\u017cka „Czerwona kr\u00f3lowa” to bardzo sprawnie i ciekawie napisany krymina\u0142, kt\u00f3ry wraz z ka\u017cd\u0105 przewr\u00f3con\u0105 stron\u0105 zaprasza nas do \u015bwiata pi\u0119knego umys\u0142u Antonii i dobrego serca ukrytego w postawnym ciele Jona (nie \u017ceby by\u0142 gruby:-). To po\u0142\u0105czenie wartkiej akcji, ukrytych tajemnic i mechanizm\u00f3w rz\u0105dz\u0105cych ludzk\u0105 psychik\u0105. Chocia\u017c ksi\u0105\u017cka nale\u017cy do „grubask\u00f3w”, p\u0142ynie si\u0119 przez ni\u0105 szybko i z ogromn\u0105 ciekawo\u015bci\u0105 oraz niejednokrotnie z u\u015bmiechem na ustach. A „dream team” dopiero si\u0119 rozkr\u0119ca. Polecam. <\/p>\n\n\n\n

Recenzja powsta\u0142a w ramach przedpremierowej akcji recenzenckiej Wydawnictwa SQN. <\/p>\n\n\n\n

Cz\u0119\u015bci serii:<\/p>\n\n\n\n

  1. Juan Gomez-Jurado „Reina Roja. Czerwona kr\u00f3lowa”<\/li>
  2. Juan Gomez-Jurado „Loba Negra. Czarna wilczyca”<\/li><\/ol>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

    Tam siedzi kto\u015b, kto przez ca\u0142e swoje \u017cycie bardzo si\u0119 stara, \u017ceby ukry\u0107 si\u0119 na widoku. Czerwie\u0144 to kolor w\u0142adzy, dominacji i wy\u017cszo\u015bci wobec innych. Czerwie\u0144 to zapowied\u017a si\u0142y i zdecydowania. Wybieraj\u0105c kolor czerwony pragniemy si\u0119 cz\u0119sto wyr\u00f3\u017cni\u0107, zaakcentowa\u0107 swoj\u0105 obecno\u015b\u0107 i podkre\u015bli\u0107, \u017ce w naszych \u017cy\u0142ach p\u0142ynie gor\u0105ca krew. Czerwie\u0144 to tak\u017ce, a mo\u017ce […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":432,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[6],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/430"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=430"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/430\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":448,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/430\/revisions\/448"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/432"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=430"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=430"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=430"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}