{"id":451,"date":"2023-07-02T14:47:22","date_gmt":"2023-07-02T14:47:22","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=451"},"modified":"2024-07-15T17:18:42","modified_gmt":"2024-07-15T17:18:42","slug":"jolanta-kosowska-madeira","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2023\/07\/02\/jolanta-kosowska-madeira\/","title":{"rendered":"Jolanta Kosowska „Madeira”"},"content":{"rendered":"\n

Mader\u0105 mo\u017cna si\u0119 nacieszy\u0107, ale mo\u017cna j\u0105 te\u017c prze\u017cy\u0107 – odezwa\u0142 si\u0119 Alberto. – Wtedy pozostaje w pami\u0119ci na zawsze. Kolory, d\u017awi\u0119ki, smaki, czas, kt\u00f3ry nagle zwalnia, ludzie, kt\u00f3rzy nigdzie si\u0119 nie spiesz\u0105. To miejsce potrafi otuli\u0107 ka\u017cdego, ka\u017cdego wyrwa\u0107 z jego piek\u0142a. Ciebie r\u00f3wnie\u017c…<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Natura, ta ludzka i ta, kt\u00f3ra nas otacza, maj\u0105 ze sob\u0105 wiele wsp\u00f3lnego. Przyroda rz\u0105dzi si\u0119 swoimi prawami, potrafi by\u0107 pi\u0119kna i inspiruj\u0105ca, ale mo\u017ce tak\u017ce przera\u017ca\u0107 swoj\u0105 gwa\u0142towno\u015bci\u0105 i nieprzewidywalno\u015bci\u0105. Ci\u0105gle si\u0119 zmienia, ale paradoksalnie robi to po to, aby pozosta\u0107 sob\u0105 i wzrasta\u0107 w sobie tylko znanym porz\u0105dku. Przyroda walczy, aby cz\u0142owiek zbytnio jej nie zmienia\u0142 i nie podporz\u0105dkowywa\u0142 swojej wizji. Chocia\u017c cz\u0119sto przecie\u017c pomaga jej ukaza\u0107 swoje pi\u0119kno, inaczej nieujarzmione i nieprzewidywalne… Czy natura ludzka jest w tej walce podobna do tej przyrodniczej? Czy rosn\u0105c i rozwijaj\u0105c si\u0119, nie poszukujemy swojej indywidualnej \u015bcie\u017cki i \u017cycia w zgodzie z samym sob\u0105? Wreszcie, jak wiele przychodzi nam po\u015bwi\u0119ci\u0107, aby to osi\u0105gn\u0105\u0107 i czy warto?<\/p>\n\n\n\n

Ka\u017cdy cz\u0142owiek jest inny. Ka\u017cdy czego\u015b innego potrzebuje do szcz\u0119\u015bcia. Nie zabraniaj mi bycia sob\u0105. Gdybym nie m\u00f3g\u0142 by\u0107 sob\u0105, czu\u0142bym si\u0119 tak, jakbym umar\u0142 za \u017cycia.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Ka\u017cdy z bohater\u00f3w tej trzypokoleniowej opowie\u015bci to poszukiwacz w\u0142asnego rytua\u0142u \u017cycia. Ka\u017cdy z nich to silna osobowo\u015b\u0107, kt\u00f3ra potrzebuje przestrzeni, aby by\u0107 szcz\u0119\u015bliwym i dawa\u0107 rado\u015b\u0107 innym. \u017bycie w zgodzie z samym sob\u0105 jest dla nich jak powietrze, kt\u00f3rym oddychaj\u0105, a ograniczanie ich wolno\u015bci powoduje, \u017ce zaczynaj\u0105 znika\u0107. I o ile ci, kt\u00f3rym przysz\u0142o \u017cy\u0107 na Maderze, maj\u0105 chyba \u0142atwiej, bo tam \u017cycie odzwierciedla jakby natur\u0119 samej wyspy, o tyle tym, kt\u00f3rzy j\u0105 opu\u015bcili, przychodzi zmaga\u0107 si\u0119 z w\u0142asnymi potrzebami. Cho\u0107 w \u017cyciu „nie miejsca s\u0105 najwa\u017cniejsze, a ludzie i towarzysz\u0105ce im emocje”, to w\u0142a\u015bnie Madera przynosi ukojenie i pogodzenie si\u0119 z samym sob\u0105. Bo tam nasi bohaterowie znajduj\u0105 tych, kt\u00f3rzy cho\u0107 tak r\u00f3\u017cni w swoich rytua\u0142ach, to jednak absolutnie \u015bwiadomi potrzeby ka\u017cdego cz\u0142owieka do pod\u0105\u017cania swoj\u0105 indywidualn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105 \u017cycia. Pozwalanie innym na bycie sob\u0105 jest r\u00f3wnie wa\u017cne, o ile nie najwa\u017cniejsze. Wie o tym Ana, Alberto, Breno, Filipe i Julia – ka\u017cdy w r\u00f3wnym stopniu do\u015bwiadcza si\u0142y, jak\u0105 jest przynale\u017cno\u015b\u0107 do rodziny, w kt\u00f3rej szanuje si\u0119 niezale\u017cno\u015b\u0107 i dokonywanie w\u0142asnych wybor\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Czas zaciera wszystko, tonuje, powoduje, \u017ce nawet olbrzymie, powalaj\u0105ce emocje z czasem wydaj\u0105 si\u0119 nam inne, bezbarwne i pozbawione ekspresji, z g\u0142o\u015bnego forte <\/em>przechodz\u0105 w ciche piano<\/em>.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Cz\u0142onkowie naszej maderskiej rodziny nie s\u0105 wolni od b\u0142\u0119d\u00f3w, z\u0142ych decyzji i zawirowa\u0144, kt\u00f3re oddalaj\u0105 ich od siebie. Niekt\u00f3rym z nich przychodzi czeka\u0107 ca\u0142e \u017cycie, aby us\u0142ysze\u0107 dzi\u0119kuje<\/em>, kocham<\/em>, doceniam<\/em>… Inni z kolei zmagaj\u0105 si\u0119 z poczuciem niesprawiedliwo\u015bci losu. Droga, kt\u00f3r\u0105 musz\u0105 przej\u015b\u0107, aby przebaczy\u0107 lub zrozumie\u0107, jest wyboista i bardzo d\u0142uga. Czy na jej ko\u0144cu pojawi si\u0119 wyj\u015bcie czy b\u0119dzie to \u015blepa uliczka, z kt\u00f3rej nale\u017cy zawr\u00f3ci\u0107, aby znale\u017a\u0107 inne rozwi\u0105zanie? Dom, rodzina, mi\u0142o\u015b\u0107 – to warto\u015bci, kt\u00f3re nigdy si\u0119 nie zmieniaj\u0105, a natura ludzka potrzebuje ich jak przyroda wody, s\u0142o\u0144ca i odrobiny wyrozumia\u0142o\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

Nie docenia si\u0119 tego, co si\u0119 ma. Dopiero brak czego\u015b powoduje, \u017ce za tym t\u0119sknimy. To strata pot\u0119guje t\u0119sknot\u0119.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Bohaterowie powie\u015bci Jolanty Kosowskiej t\u0119skni\u0105: za drugim cz\u0142owiekiem, za domem, za zrozumieniem, za przebaczeniem, za obecno\u015bci\u0105. Nie bez powodu m\u00f3wi si\u0119, \u017ce cz\u0142owiek najbardziej pragnie tego, czego nie mo\u017ce mie\u0107. A docenia to, co ma, dopiero wtedy, kiedy tego zabraknie. Tak wa\u017cne jest, aby dobrze wype\u0142ni\u0107 czas, kt\u00f3ry zosta\u0142 nam podarowany. „Dwie rzeczy zamykaj\u0105 klamr\u0105 nasze \u017cycie. To narodziny i \u015bmier\u0107 (…) Tego nie da si\u0119 zmieni\u0107, ale to, co jest pomi\u0119dzy tymi punktami, zale\u017cy od nas.” Warto zastanowi\u0107 si\u0119 wraz z bohaterami, jak pi\u0119knie wype\u0142ni\u0107 nasze \u017cycie, po to, aby bez trudu odpowiedzie\u0107 na pytanie zadane prze An\u0119: „A co wed\u0142ug ciebie si\u0119 liczy? Co jest dla ciebie wa\u017cne?”<\/p>\n\n\n\n

Jak m\u00f3wi sama autorka, t\u0119 histori\u0119 napisa\u0142o samo \u017cycie, a ona znalaz\u0142a dla niej odpowiednie miejsce. A ja dodam – zrobi\u0142a to po swojemu, czyli po mistrzowsku. Gdyby nie Madera, ta historia mog\u0142aby wydawa\u0107 si\u0119 zupe\u0142nie inna. To natura, ta wok\u00f3\u0142 nas, potrafi wsp\u00f3\u0142gra\u0107, uzupe\u0142nia\u0107 si\u0119 i przenika\u0107 do serca, duszy i umys\u0142u tych, kt\u00f3rzy stan\u0105 na jej drodze. <\/p>\n\n\n\n

Gor\u0105co polecam.<\/p>\n\n\n\n

*Wszystkie cytaty pochodz\u0105 z ksi\u0105\u017cki Jolanta Kosowska, Madeira<\/em>, Wydawnictwo Zaczytani, 2023<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mader\u0105 mo\u017cna si\u0119 nacieszy\u0107, ale mo\u017cna j\u0105 te\u017c prze\u017cy\u0107 – odezwa\u0142 si\u0119 Alberto. – Wtedy pozostaje w pami\u0119ci na zawsze. Kolory, d\u017awi\u0119ki, smaki, czas, kt\u00f3ry nagle zwalnia, ludzie, kt\u00f3rzy nigdzie si\u0119 nie spiesz\u0105. To miejsce potrafi otuli\u0107 ka\u017cdego, ka\u017cdego wyrwa\u0107 z jego piek\u0142a. Ciebie r\u00f3wnie\u017c… Natura, ta ludzka i ta, kt\u00f3ra nas otacza, maj\u0105 ze […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":454,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[2],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/451"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=451"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/451\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":631,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/451\/revisions\/631"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/454"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=451"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=451"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=451"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}