{"id":523,"date":"2024-02-01T16:31:53","date_gmt":"2024-02-01T16:31:53","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=523"},"modified":"2024-02-02T18:37:30","modified_gmt":"2024-02-02T18:37:30","slug":"anna-h-niemczynow-ciche-cuda-z-zachwytu-nad-zyciem-oraz-slowa-wdziecznosci-z-zachwytu-nad-zyciem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2024\/02\/01\/anna-h-niemczynow-ciche-cuda-z-zachwytu-nad-zyciem-oraz-slowa-wdziecznosci-z-zachwytu-nad-zyciem\/","title":{"rendered":"Anna H. Niemczynow „Ciche cuda. Z zachwytu nad \u017cyciem”"},"content":{"rendered":"\n

Z pierwszych opowie\u015bci mo\u017cna by wywnioskowa\u0107, \u017ce moje \u017cycie obfitowa\u0142o w do\u015b\u0107 spor\u0105 ilo\u015b\u0107 smutku. To prawda, nie zawsze by\u0142o kolorowo jak w ameryka\u0144skim filmie. Ale – jak przeczyta\u0142a\u015b w tej opowie\u015bci – by\u0142o mn\u00f3stwo wspania\u0142ych moment\u00f3w. I to je chc\u0119 piel\u0119gnowa\u0107 w sercu i zasila\u0107 swoj\u0105 pi\u0119kn\u0105 energi\u0105 wspomnie\u0144.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Wspomnienia – chcia\u0142oby si\u0119 mie\u0107 tylko te dobre, pe\u0142en rado\u015bci i szcz\u0119\u015bcia; chcia\u0142oby si\u0119 powraca\u0107 my\u015blami do moment\u00f3w, kt\u00f3re wywo\u0142uj\u0105 u\u015bmiech na naszej twarzy; chcia\u0142oby si\u0119 nie pami\u0119ta\u0107 o tym, co nas zrani\u0142o. \u017bycie sk\u0142ada si\u0119 jednak zar\u00f3wno z rado\u015bci, jak i smutk\u00f3w i okazuje si\u0119, \u017ce wszystkie s\u0105 nam potrzebne. Te pierwsze, aby czu\u0107 spok\u00f3j w sercu, a te drugie, aby docenia\u0107 te pozytywne. Wszystko po to, aby poczu\u0107 wdzi\u0119czno\u015b\u0107 za to, co mamy i u\u015bwiadamia\u0107 sobie, co by by\u0142o, gdyby ich w naszym \u017cyciu zabrak\u0142o. Ciche cuda – to one potrafi\u0105 roz\u015bwietli\u0107 ka\u017cdy z\u0142y dzie\u0144, a tak trudno je znale\u017a\u0107, bo one nie domagaj\u0105 si\u0119 poklasku. Wystarczy je po prostu zauwa\u017cy\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Ufaj\u0105c przesz\u0142o\u015bci i definiuj\u0105c siebie przez pryzmat tego, czego do\u015bwiadczyli\u015bmy, tracimy bezcenny czas z „teraz”. A nie b\u0119d\u0105c w „teraz”, nie jeste\u015bmy w stanie zbudowa\u0107 lepszego „jutro”. Licz\u0105 si\u0119 codzienne, ma\u0142e, ciche cuda, jakie si\u0119 nam przytrafiaj\u0105.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Jak cz\u0119sto cz\u0142owiek skupia si\u0119 na tym, czego mu w \u017cyciu brakuje oraz na tym, co z\u0142ego ju\u017c go spotka\u0142o i co jeszcze strasznego mo\u017ce si\u0119 wydarzy\u0107. Niejako sami siebie stawiamy w pozycji ofiary i ci\u0105gle rozpami\u0119tujemy w\u0142asne krzywdy. Jak ma\u0142o w nas my\u015bli, kt\u00f3re by je zag\u0142usza\u0142y albo chocia\u017c r\u00f3wnowa\u017cy\u0142y. Przys\u0142owiowy ogr\u00f3dek s\u0105siada jest zawsze bardziej zielony, a ten nasz, cho\u0107 r\u00f3wnie pi\u0119kny, pozostaje niezauwa\u017cony. Z czasem nasze serca i my\u015bli porastaj\u0105 chwastami i tak trudno dostrzec cudowne, ma\u0142e kwiatki, kt\u00f3re chc\u0105 wyrosn\u0105\u0107, ale bez naszej pomocy po prostu nie maj\u0105 szans. Ciche cuda dziej\u0105 si\u0119 bezg\u0142o\u015bnie i tak \u0142atwo je zignorowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Bywaj\u0105 takie dni w \u017cyciu, kiedy wydaje nam si\u0119, \u017ce nic nowego nie mo\u017ce si\u0119 wydarzy\u0107 i na pewno tego dnia niczego si\u0119 nie nauczymy. Pod koniec tych dni zwykle jeste\u015bmy zdumieni nasz\u0105 omylno\u015bci\u0105 i k\u0142ad\u0105c si\u0119 spa\u0107, w niedowierzaniu kr\u0119cimy g\u0142ow\u0105, chocia\u017c na poz\u00f3r nie wydarzy\u0142o si\u0119 nic spektakularnego. <\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Ile razy zdarza si\u0119 nam my\u015ble\u0107 rano, \u017ce zaczyna si\u0119 kolejny nudny dzie\u0144, kt\u00f3ry b\u0119dzie wygl\u0105da\u0142 jak pi\u0119\u0107 wcze\u015bniejszych, czyli praca, obowi\u0105zki, brak czasu, po\u015bpiech… A wystarczy przypadkowe spotkanie, jedno zdanie przeczytane w ksi\u0105\u017cce lub zas\u0142yszane w pobli\u017cu, jeden u\u015bmiech lub przepyszne ciastko, aby wydarzy\u0142 si\u0119 cud. Taki malutki, cichutki, bez kt\u00f3rego dzie\u0144 przemkn\u0105\u0142by niezauwa\u017cenie. I tak te\u017c dzieje si\u0119 z ca\u0142ym naszym \u017cyciem, bo „aby sta\u0107 si\u0119 osob\u0105, jak\u0105 chcemy by\u0107, musimy najpierw zauwa\u017cy\u0107 i zaakceptowa\u0107 to, kim jeste\u015bmy teraz”. Uwa\u017cno\u015b\u0107 – to ona nadaje naszemu \u017cyciu smaku, barw i emocji.<\/p>\n\n\n\n

\u017byjemy w \u015bwiecie, w kt\u00f3rym nasi duchowi wrogowie nigdy nie og\u0142osz\u0105 rozejmu. Warto o tym pami\u0119ta\u0107. To pomo\u017ce nam wyzby\u0107 si\u0119 oczekiwa\u0144, \u017ce wszystko w ko\u0144cu u\u0142o\u017cy si\u0119 tak, jak chcemy. To uleczy nas z pragnienia, \u017ce raz wypracowany spok\u00f3j pozostanie z nami na zawsze.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Nic nie jest nam dane raz na zawsze – to my\u015bl dosy\u0107 smutna, no bo ka\u017cdy z nas chcia\u0142by prowadzi\u0107 wymarzone, pouk\u0142adane \u017cycie. Wydarzenia, kt\u00f3re nas niemile zaskakuj\u0105, dezorganizuj\u0105 nasze \u017cycie i wprowadzaj\u0105 chaos, strach i smutek. Zaakceptowanie faktu, \u017ce \u017cycie jest jak r\u00f3\u017ca – pi\u0119kna, ale rani swoimi kolcami – pomaga nam spojrze\u0107 na \u015bwiat z wi\u0119kszym spokojem w sercu. „Przebaczenie jest niczym gumka – wymazuje z pod\u015bwiadomo\u015bci to, co nas zatruwa.” Warto szuka\u0107 odtrutek na zadane krzywdy, uleczy\u0107 cia\u0142o i dusz\u0119, aby dostrzega\u0107 nasze ciche cuda.<\/p>\n\n\n\n

Od ka\u017cdej osoby, z jak\u0105 si\u0119 zetkniemy, mo\u017cemy si\u0119 czego\u015b nauczy\u0107. Chocia\u017cby tego, czego nie robi\u0107 we w\u0142asnym \u017cyciu. <\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Ksi\u0105\u017cka Anny H. Niemczynow jest pewnego rodzaju biografi\u0105, w kt\u00f3rej nie brakuje opis\u00f3w trudnej przesz\u0142o\u015bci. Zaskakuje nas jednak niezwykle pozytywnym przes\u0142aniem. Sama autorka m\u00f3wi, \u017ce jest to jej „stani\u0119cie w prawdzie przed sam\u0105 sob\u0105” przyznaj\u0105c, \u017ce bywa\u0142a „mistrzyni\u0105 wyparcia”, pozwala\u0142a innym na bycie ich ofiar\u0105, \u017ce w jej \u017cyciu „wszystko mia\u0142o i\u015b\u0107 zgodnie z planem”. Pisze o krzywdach fizycznych i psychicznych, o zdradzie, za\u0142amaniu psychicznym. To, co jednak przebija mocnym \u015bwiat\u0142em z ka\u017cdej ze stron to zachwyt nad \u017cyciem i wielka mi\u0142o\u015b\u0107 do drugiego cz\u0142owieka. To nie jest kolejna biografia, w kt\u00f3rej kto\u015b usi\u0142uje udowodni\u0107, jak bardzo trzeba mu wsp\u00f3\u0142czu\u0107 i poklepa\u0107 po plecach. To \u017ar\u00f3d\u0142o bardzo pozytywnych my\u015bli i pi\u0119kna droga prowadz\u0105ca ku lepszemu \u017cyciu dla ka\u017cdego z nas. Ta ksi\u0105\u017cka powsta\u0142a po prostu z „zachwytu nad \u017cyciem”.<\/p>\n\n\n\n

Anna H. Niemczynow<\/strong> „S\u0142owa wdzi\u0119czno\u015bci. Z zachwytu nad \u017cyciem”<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Autorka nie zostawia czytelnika z garstk\u0105 opowie\u015bci o w\u0142asnym \u017cyciu i jej drodze ku odrodzeniu, ale pokazuje tak\u017ce spos\u00f3b, w jaki mo\u017cna tego dokona\u0107. Postanawia podzieli\u0107 si\u0119 swoim do\u015bwiadczeniem w praktykowaniu wdzi\u0119czno\u015bci. Cho\u0107 brzmi to banalnie, to w\u0142a\u015bnie codzienne m\u00f3wienie „dzi\u0119kuje, dzi\u0119kuje, dzi\u0119kuje” zmieni\u0142o jej \u017cycie na dobre. <\/p>\n\n\n\n

Zmieniamy swoje \u017cycie w chwilach, gdy jeste\u015bmy mocno zdesperowani, albo w\u00f3wczas, gdy kto\u015b nas zainspiruje. Mnie zmieni\u0142a desperacja.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

W „S\u0142owach wdzi\u0119czno\u015bci” autorka zach\u0119ca czytelnika do codziennego praktykowania wdzi\u0119czno\u015bci. Chce zosta\u0107 nasz\u0105 inspiracj\u0105, aby \u0142atwiej nam by\u0142o znale\u017a\u0107 drog\u0119 do w\u0142asnej prawdy. To nie poradnik, kt\u00f3ry wyeliminuje z naszego \u017cycia wszystkie troski. To narz\u0119dzie, dzi\u0119ki kt\u00f3remu mo\u017cliwe b\u0119dzie u\u015bmiechanie si\u0119 pomimo przeciwno\u015bci losu i szalej\u0105cych woko\u0142o burz. Zawar\u0142a w swojej ksi\u0105\u017cce „koszyki”, w kt\u00f3rych mo\u017cna znale\u017a\u0107 kr\u00f3tkie opowiastki, cytaty, refleksje lub modlitwy. Zach\u0119ca czytelnika do wyci\u0105gania z nich tego, co jest nam w \u017cyciu aktualnie potrzebne. Jednocze\u015bnie u\u015bwiadamia, \u017ce wdzi\u0119czno\u015b\u0107 nie wyeliminuje z naszego \u017cycia problem\u00f3w, ale pomo\u017ce przygotowa\u0107 si\u0119 na nie tak, aby podej\u015b\u0107 do nich bez strachu, a jednocze\u015bnie z my\u015bl\u0105, \u017ce wyniknie z nich na pewno co\u015b dobrego.<\/p>\n\n\n\n

\u017bycie toczy si\u0119 w rytmie male\u0144kich zmian. Warto mie\u0107 \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce nic nie trwa wiecznie. Poczujmy wdzi\u0119czno\u015b\u0107 za to, co jest teraz.<\/p>

*Cytaty pochodz\u0105 z ksi\u0105\u017cek Anna H. Niemczynow, Ciche cuda. Z zachwytu nad \u017cyciem<\/em>, Wydawnictwo Luna, 2023 oraz S\u0142owa Wdzi\u0119czno\u015bci. Z zachwytu nad \u017cyciem<\/em>, Wydawnictwo Luna, 2024<\/p><\/blockquote>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Z pierwszych opowie\u015bci mo\u017cna by wywnioskowa\u0107, \u017ce moje \u017cycie obfitowa\u0142o w do\u015b\u0107 spor\u0105 ilo\u015b\u0107 smutku. To prawda, nie zawsze by\u0142o kolorowo jak w ameryka\u0144skim filmie. Ale – jak przeczyta\u0142a\u015b w tej opowie\u015bci – by\u0142o mn\u00f3stwo wspania\u0142ych moment\u00f3w. I to je chc\u0119 piel\u0119gnowa\u0107 w sercu i zasila\u0107 swoj\u0105 pi\u0119kn\u0105 energi\u0105 wspomnie\u0144. Wspomnienia – chcia\u0142oby si\u0119 mie\u0107 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":525,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[18],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/523"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=523"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/523\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":531,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/523\/revisions\/531"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/525"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=523"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=523"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=523"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}