{"id":623,"date":"2024-06-26T15:19:59","date_gmt":"2024-06-26T15:19:59","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=623"},"modified":"2024-06-26T15:30:57","modified_gmt":"2024-06-26T15:30:57","slug":"maria-biernacka-drabik-nie-pytaj","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2024\/06\/26\/maria-biernacka-drabik-nie-pytaj\/","title":{"rendered":"Maria Biernacka-Drabik „Nie pytaj”"},"content":{"rendered":"\n

Co mo\u017cna zostawi\u0107 po sobie w spadku? Pieni\u0105dze, dom, samoch\u00f3d, wychowanie, mi\u0142o\u015b\u0107. Ale czy to nie to\u017csamo\u015b\u0107 jest najwa\u017cniejsza? Poczucie istnienia? (…) Nie chc\u0119 prze\u017cy\u0107 ca\u0142ego \u017cycia, nie istniej\u0105c.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Ka\u017cdy cz\u0142owiek ma prawo, aby \u017cy\u0107 tak jak chce. To, co podoba si\u0119 jednemu, niekoniecznie wzbudza zadowolenie u innego. Ka\u017cdy ma swoj\u0105 definicj\u0119 szcz\u0119\u015bcia i mo\u017ce tworzy\u0107 swoj\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107 w oparciu o to, co buduje jego rzeczywisto\u015b\u0107. Owa to\u017csamo\u015b\u0107 mo\u017ce r\u00f3\u017cni\u0107 si\u0119 diametralnie od tej, kt\u00f3r\u0105 mieli nasi przodkowie, poniewa\u017c jedyn\u0105 sta\u0142\u0105 w \u017cyciu jest zmiana. Inaczej my\u015blimy, inaczej \u017cyjemy i mamy inne priorytety. Wa\u017cne jednak jest to, aby m\u00f3c spojrze\u0107 wstecz i zdecydowa\u0107, kt\u00f3re dziedzictwo chcemy kontynuowa\u0107, a kt\u00f3re zupe\u0142nie nam nie pasuje. Problem pojawia si\u0119 wtedy, kiedy pozbawieni jeste\u015bmy przesz\u0142o\u015bci, a wi\u0119c korzeni, kt\u00f3re stanowi\u0142yby fundament naszej to\u017csamo\u015bci. Czy warto ich szuka\u0107? Czy nale\u017cy zadawa\u0107 pytania? I czy jeste\u015bmy gotowi na odpowiedzi?<\/p>\n\n\n\n

Wirginia Woolf napisa\u0142a kiedy\u015b, \u017ce przesz\u0142o\u015b\u0107 ka\u017cdego z cz\u0142owieka jest w nim zamkni\u0119ta jak karty ksi\u0105\u017cki, kt\u00f3r\u0105 on zna na pami\u0119\u0107, a przyjaciele znaj\u0105 tylko tytu\u0142.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Maria Korcz zna tylko cz\u0119\u015b\u0107 ksi\u0105\u017cki, kt\u00f3r\u0105 napisa\u0142o dla niej \u017cycie. W jej pami\u0119ci pozosta\u0142y wspomnienia, kt\u00f3rych wola\u0142aby nie mie\u0107, dlatego nie dzieli si\u0119 nimi nawet z najbli\u017cszymi. Nie wie, dlaczego \u017cycie zgotowa\u0142o jej taki los i jaka by\u0142a przyczyna umieszczenia jej w domu dziecka. Sk\u0105d j\u0105 wiedzie los? Gdzie le\u017c\u0105 jej fundamenty, na kt\u00f3rych mog\u0142aby zbudowa\u0107 siln\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107 i uwolni\u0107 skrywane latami emocje poczucia niesprawiedliwo\u015bci, \u017calu i niepewno\u015bci. Nie ka\u017cdy przecie\u017c chce by\u0107 aktorem w swoim w\u0142asnym \u017cyciu. I tak Maria postanawia zmieni\u0107 scenografi\u0119 i zosta\u0107 w ko\u0144cu re\u017cyserem tej sztuki zwanej \u017cyciem. Nie wszystkim si\u0119 to jednak podoba…<\/p>\n\n\n\n

Umar\u0142a, bo kto\u015b uzna\u0142, \u017ce tak, jak dziedziczy si\u0119 \u017cal i ch\u0119\u0107 zemsty, dziedziczy si\u0119 te\u017c win\u0119.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Maria Korcz odziedziczy\u0142a jedynie tajemnice, kt\u00f3re z czasem by\u0142y jak „psychiczne si\u0144ce”, kt\u00f3re „dawa\u0142y o sobie zna\u0107”. Jedynym lekarstwem by\u0142a konfrontacja z przesz\u0142o\u015bci\u0105 i wype\u0142nienie jej prawd\u0105 o swoim pochodzeniu. Niestety, swoje traumy i sekrety pozostawia w spadku c\u00f3rce, a Inga postanawia doprowadzi\u0107 spraw\u0119 do ko\u0144ca, aby nie przekazywa\u0107 ich kolejnym pokoleniom. Tajemnice i niedopowiedzenia rzutuj\u0105 niestety na ca\u0142\u0105 rodzin\u0119, a jak si\u0119 Inga z czasem przekonuje, potrafi\u0105 zmienia\u0107 z czasem swoje znaczenie i mylnie przekonywa\u0107 o czyjej\u015b winie. Kto zatem powinien odpowiedzie\u0107 za czyny naszych przodk\u00f3w?<\/p>\n\n\n\n

Szkoda, \u017ce \u017cycia nie da si\u0119 ulepi\u0107 z jej [gliny] nowego kawa\u0142ka. Na szcz\u0119\u015bcie mo\u017cna poprawi\u0107 \u017cycie tych, kt\u00f3rzy wiele w nim wycierpieli. <\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

„Nie pytaj”, bo odpowiedzi mog\u0105 okaza\u0107 si\u0119 trudne do zaakceptowania. Inga dr\u0105\u017cy, a to, czego si\u0119 dowiaduje jest szokuj\u0105ce i tak bardzo bolesne. „Nie pytaj”, bo nic ju\u017c nie b\u0119dzie takie jak by\u0142o. Ale czy to \u017ale? Czy lepiej \u017cy\u0107 w niewiedzy i pozostawi\u0107 wszystko tak, jak jest? A mo\u017ce dzi\u0119ki naszym pytaniom uratujemy komu\u015b \u017cycie, zado\u015b\u0107uczynimy ofiarom, doprowadzimy winnych tam, gdzie ju\u017c dawno powinni byli si\u0119 znale\u017a\u0107? Prawda nas wyzwoli – czy do takiego wniosku dosz\u0142a Inga Korcz dzi\u0119ki swojemu \u015bledztwu? Do szukania odpowiedzi na tego typu w\u0105tpliwo\u015bci sk\u0142ania lektura ksi\u0105\u017cki Marii Bernackiej-Drabik.<\/p>\n\n\n\n

Polecam.<\/p>\n\n\n\n

*Cytaty pochodz\u0105 z ksi\u0105\u017cki Maria Biernacka-Drabik, Nie pytaj<\/em>, Wydawnictwo Muza, 2024<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Co mo\u017cna zostawi\u0107 po sobie w spadku? Pieni\u0105dze, dom, samoch\u00f3d, wychowanie, mi\u0142o\u015b\u0107. Ale czy to nie to\u017csamo\u015b\u0107 jest najwa\u017cniejsza? Poczucie istnienia? (…) Nie chc\u0119 prze\u017cy\u0107 ca\u0142ego \u017cycia, nie istniej\u0105c. Ka\u017cdy cz\u0142owiek ma prawo, aby \u017cy\u0107 tak jak chce. To, co podoba si\u0119 jednemu, niekoniecznie wzbudza zadowolenie u innego. Ka\u017cdy ma swoj\u0105 definicj\u0119 szcz\u0119\u015bcia i mo\u017ce […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":628,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[6,2],"tags":[44,42,43],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/623"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=623"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/623\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":624,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/623\/revisions\/624"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/628"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=623"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=623"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=623"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}