{"id":776,"date":"2025-05-16T18:31:40","date_gmt":"2025-05-16T18:31:40","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=776"},"modified":"2025-05-16T18:31:40","modified_gmt":"2025-05-16T18:31:40","slug":"kinga-gaska-slowa-ktore-zgubily-milosc","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2025\/05\/16\/kinga-gaska-slowa-ktore-zgubily-milosc\/","title":{"rendered":"KINGA G\u0104SKA „S\u0141OWA, KT\u00d3RE ZGUBI\u0141Y MI\u0141O\u015a\u0106”"},"content":{"rendered":"\n

I powiedz, czy to jeszcze mi\u0142o, czy ju\u017c mi\u0142o\u015b\u0107?<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Mi\u0142o(\u015b\u0107) – „U nas jest love <\/em>i nice<\/em>, proste, cho\u0107 oddzielnie. W polskim natomiast poziom skomplikowania relacji mi\u0119dzyludzkich zaczyna si\u0119 ju\u017c na poziomie j\u0119zyka.” Sk\u0105d wiadomo, kiedy zwi\u0105zek zaczyna przekszta\u0142ca\u0107 si\u0119 z relacji, w kt\u00f3rej jest nam po prostu mi\u0142o, w co\u015b, co mo\u017cna nazywa\u0107 ju\u017c mi\u0142o\u015bci\u0105? Czy owe uczucia maj\u0105 jak\u0105\u015b dat\u0119 przydatno\u015bci do u\u017cycia lub wyznaczony czas trwania? A co je\u015bli pominiemy pierwszy etap lub skr\u00f3cimy go do minimum? To zagadki, kt\u00f3re nie maj\u0105 jednego rozwi\u0105zania, a czasem chcieliby\u015bmy, aby mi\u0142o(\u015b\u0107) mia\u0142a ulotk\u0119, daj\u0105c\u0105 jasne instrukcje u\u017cytkowania. I tak czuj\u0105 te\u017c Jack i Ann – dw\u00f3jka zupe\u0142nie obcych sobie os\u00f3b, kt\u00f3re dochodz\u0105 do wniosku, \u017ce granica pomi\u0119dzy nice <\/em>i love <\/em>po prostu nie istnieje. <\/p>\n\n\n\n

Nasze \u017cycie sk\u0142ada si\u0119 z miliona przypadkowych spotka\u0144. Setek tysi\u0119cy spojrze\u0144, niezliczonej ilo\u015bci gest\u00f3w. Odwieczn\u0105 zagadk\u0105 jest, w jaki spos\u00f3b jedne z nich zostaj\u0105 przez nas wy\u0142apane i przekszta\u0142cone w co\u015b wi\u0119cej. Co\u015b, co anga\u017cuje umys\u0142, serce i dusz\u0119.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Historia Ann i Jacka mog\u0142aby by\u0107 jedn\u0105 z tych, kt\u00f3re najpro\u015bciej podsumowa\u0107 jako spotkanie m\u0119\u017cczyzny po przej\u015bciach i kobiety z przesz\u0142o\u015bci\u0105. Co zatem czyni j\u0105 wyj\u0105tkow\u0105, inn\u0105, ciekawsz\u0105? Nie jest to ckliwa opowie\u015b\u0107 o mi\u0142o\u015bci typu hate to love<\/em>, w kt\u00f3rej pani spotyka pana, oboje s\u0105 cudownie idealni, a na ko\u0144cu czeka na nich oczywi\u015bcie happy end<\/em>. To raczej zwi\u0105zek dwojga ludzi, kt\u00f3rych uczucie zmienia, pokazuje drog\u0119, kt\u00f3r\u0105 powinni pod\u0105rzy\u0107 oraz pomaga znale\u017a\u0107 rozwi\u0105zania dla spraw, kt\u00f3re zaprz\u0105taj\u0105 ich my\u015bli. Ann i Jack, cho\u0107 postawieni przed jedn\u0105 z najtrudniejszych mo\u017cliwo\u015bci \u017cyciowych, potrafi\u0105 wynie\u015b\u0107 z niej tak\u017ce co\u015b pozytywnego. „Nie masz nikogo na wy\u0142\u0105czno\u015b\u0107. (…) Bo kocha\u0107 to znaczy pozwoli\u0107 odej\u015b\u0107.”<\/p>\n\n\n\n

A kto m\u00f3wi\u0142, \u017ce kocha\u0107 to znaczy tylko czerpa\u0107? W ko\u0144cu istot\u0105 mi\u0142o\u015bci jest dawanie. Ale nie swojego b\u00f3lu, strachu, \u017calu. Nie swoich niespe\u0142nionych oczekiwa\u0144, trw\u00f3g, pobo\u017cnych \u017cycze\u0144. Do \u017cycia i nie\u017cycia trzeba podchodzi\u0107 realistycznie.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Przypadek Jacka i Ann prowadzi nas do punktu, w kt\u00f3rym czytelnik zaczyna si\u0119 zastanawia\u0107, czy ich mi\u0142o\u015b\u0107 jest w stanie przetrwa\u0107 wszystko. Zaczynamy zadawa\u0107 sobie pytanie, czy mo\u017cna oczekiwa\u0107 od drugiego cz\u0142owieka, aby by\u0142 \u015bwiadkiem naszych najwi\u0119kszych s\u0142abo\u015bci. Kiedy powinni\u015bmy pozwoli\u0107 odej\u015b\u0107 ukochanej osobie i czy w og\u00f3le chcemy to zrobi\u0107? Odpowiedzi nasuwaj\u0105 si\u0119 r\u00f3\u017cne, ale ka\u017cda zak\u0142ada jednak du\u017c\u0105 doz\u0119 cierpienia obu stron. Bo prawdziwa mi\u0142o\u015b\u0107 powoduje, \u017ce to ten drugi cz\u0142owiek staje si\u0119 dla nas najwa\u017cniejszy, a jednocze\u015bnie zak\u0142ada nasze osobiste dobro.<\/p>\n\n\n\n

Ja, pisarz, nie ubra\u0142em w s\u0142owa najwa\u017cniejszego. A przecie\u017c ze s\u0142owa \u017cyj\u0119. Na szcz\u0119\u015bcie (nieszcz\u0119\u015bcie?) nie za s\u0142owo, bo dawno ju\u017c mnie nie powinno by\u0107. <\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Nieraz brakuje nam s\u0142\u00f3w, aby wyrazi\u0107 to, co czujemy, co nas zachwyca lub co nas smuci. Wydaje nam si\u0119, \u017ce nasz zas\u00f3b s\u0142\u00f3w lub j\u0119zyk nas ograniczaj\u0105 i nie pozwalaj\u0105 pokaza\u0107 drugiej osobie, jak bardzo jest dla nas wa\u017cna. I rzeczywi\u015bcie niekiedy nie potrzeba s\u0142\u00f3w, bo nasze gesty i czyny \u015bwiadcz\u0105 samie za siebie. S\u0105 jednak tak\u017ce uniwersalne zwroty, kt\u00f3re istniej\u0105 w ka\u017cdym j\u0119zyku i wszystkie potrafi\u0105 wyrazi\u0107 wi\u0119cej ni\u017c tysi\u0105c s\u0142\u00f3w. Wystarczy powiedzie\u0107 „kocham ci\u0119” i wszystko staje si\u0119 jasne. Nie trwajmy w domys\u0142ach i nie pozw\u00f3lmy innym na to samo. Mo\u017ce nam po prostu nie wystarczy\u0107 czasu, bo „czasami jesie\u0144 przychodzi, a my nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy.” Niech s\u0142owa nie gubi\u0105 mi\u0142o\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

Polecam<\/p>\n\n\n\n

*Wszystkie cytaty pochodz\u0105 z ksi\u0105\u017cki S\u0142owa, kt\u00f3re zgubi\u0142y mi\u0142o\u015b\u0107<\/em>, Kinga G\u0105ska, Wydawnictwo Novae Res, 2025<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

I powiedz, czy to jeszcze mi\u0142o, czy ju\u017c mi\u0142o\u015b\u0107? Mi\u0142o(\u015b\u0107) – „U nas jest love i nice, proste, cho\u0107 oddzielnie. W polskim natomiast poziom skomplikowania relacji mi\u0119dzyludzkich zaczyna si\u0119 ju\u017c na poziomie j\u0119zyka.” Sk\u0105d wiadomo, kiedy zwi\u0105zek zaczyna przekszta\u0142ca\u0107 si\u0119 z relacji, w kt\u00f3rej jest nam po prostu mi\u0142o, w co\u015b, co mo\u017cna nazywa\u0107 ju\u017c […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":779,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[2],"tags":[94,95,75,33],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/776"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=776"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/776\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":778,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/776\/revisions\/778"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/779"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=776"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=776"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=776"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}