{"id":959,"date":"2025-09-09T14:14:50","date_gmt":"2025-09-09T14:14:50","guid":{"rendered":"https:\/\/wojnarowska.blog\/?p=959"},"modified":"2025-09-09T14:14:50","modified_gmt":"2025-09-09T14:14:50","slug":"malgorzata-mikos-wroc-do-mnie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/2025\/09\/09\/malgorzata-mikos-wroc-do-mnie\/","title":{"rendered":"MA\u0141GORZATA MIKOS „WR\u00d3\u0106 DO MNIE”"},"content":{"rendered":"\n

S\u0105 tu najcenniejsze fotografie. Te, kt\u00f3re ocala\u0142y wojenn\u0105 zawieruch\u0119. Zachowane okruchy naszego \u017cycia, zanim stary \u015bwiat umar\u0142, a nadszed\u0142 nowy.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Fotografie niew\u0105tpliwie s\u0105 niemym \u015bwiadkiem tak wielu historii. Jeden rzut oka i od razu przypominaj\u0105 si\u0119 nam zdarzenia, kt\u00f3re w innym razie dawno zosta\u0142yby przez nas zapomniane. Fotografie potrafi\u0105 ocali\u0107 nasze wspomnienia, pom\u00f3c ulotnej pami\u0119ci, a tak\u017ce by\u0107 swoistym przeka\u017anikiem mi\u0119dzy kolejnymi pokoleniami. Kiedy jednak spogl\u0105damy na zdj\u0119cie, a ukazane na nim twarze okazuj\u0105 si\u0119 dla nas nieznane, zaczynamy zadawa\u0107 pytania. Rodz\u0105 si\u0119 w ten spos\u00f3b rozmowy, kt\u00f3re zahaczaj\u0105 o przesz\u0142o\u015b\u0107 rodziny, miejsc i wydarze\u0144. A kiedy nie udaje si\u0119 uzyska\u0107 satysfakcjonuj\u0105cych odpowiedzi, wtedy zaczynaj\u0105 si\u0119 poszukiwania, kt\u00f3re cz\u0119sto prowadz\u0105 do nieodkrytych zak\u0105tk\u00f3w naszego dziedzictwa. Obraz, jaki wtedy powstaje i wiedza, kt\u00f3r\u0105 zdobywamy mog\u0105 okaza\u0107 si\u0119 r\u00f3\u017cne od tego, co do tej pory s\u0105dzili\u015bmy. Pytanie brzmi: czy warto?<\/p>\n\n\n\n

Miejsca maj\u0105 pami\u0119\u0107.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

W podobnej sytuacji znalaz\u0142a si\u0119 tr\u00f3jka przyjaci\u00f3\u0142, Szymon, Marek i Beata, kt\u00f3rych do poszukiwa\u0144 swoich korzeni zmusi\u0142y nie zdj\u0119cia, ale realni ludzie, ich niejasne zachowania i strz\u0119py wiadomo\u015bci pozostawione po sobie. Nie mogli przej\u015b\u0107 oboj\u0119tnie wobec faktu, \u017ce s\u0105 w jaki\u015b spos\u00f3b ze sob\u0105 zwi\u0105zani, a okryta milczeniem przesz\u0142o\u015b\u0107 sta\u0142a si\u0119 katalizatorem do poznania prawdy. Udaj\u0105c si\u0119 do pewnego tajemniczego domu w Busku, nie spodziewali si\u0119 jednak tak du\u017cej dawki emocji i tajemnic. Wraz z opowie\u015bci\u0105 pani Heleny wpadli niczym bomba w sam \u015brodek wojny i, tak jak ich przodkowie, wyszli z niej odmienieni i do\u015bwiadczeni \u017cyciowo. Poznanie historii ich dziadk\u00f3w wyja\u015bni\u0142o wiele kwestii, inne skomplikowa\u0142o, a pozosta\u0142e pewnie nigdy do ko\u0144ca nie zostan\u0105 przez nich zrozumiane. Bo czy mo\u017cna poj\u0105\u0107 nienawi\u015b\u0107, z\u0142o i okrucie\u0144stwo? Czy mo\u017cna wybaczy\u0107 cierpienie? Jedyne, co pozostaje, to ocali\u0107 to, co si\u0119 da od zapomnienia.<\/p>\n\n\n\n

Wojny zawsze wypowiadaj\u0105 ludzie starzy, ludzie \u017c\u0105dni w\u0142adzy i wiecznej chwa\u0142y (…) ale to m\u0142odzi ludzie w nich uczestnicz\u0105, walcz\u0105 i oddaj\u0105 swoje \u017cycie.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Historie rodzin Szymona, Beaty i Marka pokazuj\u0105 przede wszystkim nieprzewidywalno\u015b\u0107 losu w obliczu wojny. Nikt nie m\u00f3g\u0142 czu\u0107 si\u0119 bezpiecznie, ani m\u0119\u017cczy\u017ani ani kobiety ani dzieci ani zwierz\u0119ta. Ci\u0105g\u0142e \u017cycie w niepewno\u015bci, w poczuciu zagro\u017cenia, z nieko\u0144cz\u0105cymi si\u0119 znakami zapytania by\u0142o jedn\u0105 z najokrutniejszych tortur, kt\u00f3re poci\u0105ga za sob\u0105 walka. Nasi m\u0142odzi bohaterowie tym bardziej odczuwali ods\u0142anian\u0105 przed nimi wizj\u0119 okupacyjnego \u017cycia, i\u017c sami znajdowali si\u0119 wieku zbli\u017conym do tego, w jakim im dziadkom przysz\u0142o zmaga\u0107 si\u0119 z wojenn\u0105 rzeczywisto\u015bci\u0105. Czy sami potrafiliby przetrwa\u0107? Czy dokonaliby podobnych decyzji? I czy potrafiliby czeka\u0107 z nadziej\u0105 w sercu i wierzy\u0107, \u017ce ukochani ludzie do nich wr\u00f3c\u0105? <\/p>\n\n\n\n

Jeszcze b\u0119dzie dobrze. Jeszcze b\u0119dzie pi\u0119knie. Jeszcze przyjdzie na nas czas. Lepszy czas, gdy wszystko zn\u00f3w b\u0119dzie mo\u017cliwe. <\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Jak trudno w czasach beznadziei i nienawi\u015bci znale\u017a\u0107 s\u0142owa, kt\u00f3re nie brzmia\u0142yby pusto, \u015bmiesznie i nierealnie. Wszelkie pr\u00f3by pocieszania wydawa\u0142y si\u0119 jedynie czcz\u0105 gadanin\u0105 bez pokrycia, pr\u00f3b\u0105 przekonania samego siebie do wiary w co\u015b, co mia\u0142o ma\u0142\u0105 racj\u0119 si\u0119 spe\u0142ni\u0107. Jak ci\u0119\u017cko by\u0142o powiedzie\u0107 „wszystko b\u0119dzie dobrze”, a jeszcze trudniej w te s\u0142owa uwierzy\u0107. Bo kiedy matka grzebie swoje dzieci, \u017cona traci m\u0119\u017ca, a siostra brata, wtedy normalno\u015b\u0107 staje na g\u0142owie i nic nie jest takie, jakie powinno by\u0107. Jak cz\u0119sto obecnie odrzucamy wiar\u0119 w lepsze jutro, a co dopiero w \u015bwiecie, w kt\u00f3rym owo jutro mog\u0142o nigdy nie nast\u0105pi\u0107. A jednak wierzy\u0107 pomimo wszystko jest najwi\u0119ksz\u0105 si\u0142\u0105, jak\u0105 ma w sobie cz\u0142owiek na ka\u017cdym etapie swojego \u017cycia i w ka\u017cdych okoliczno\u015bciach.<\/p>\n\n\n\n

„Wr\u00f3\u0107 do mnie” sama w sobie jest fotografi\u0105, kt\u00f3ra przedstawia nam \u015bwiat ludzi \u017cyj\u0105cych we Lwowie i okolicach. Czytaj\u0105c j\u0105, spogl\u0105damy na twarze tych, kt\u00f3rych w ten spos\u00f3b uda\u0142o si\u0119 ocali\u0107 od zapomnienia. Cho\u0107 s\u0105 jakby jednymi z wielu, to jednak ich zwi\u0105zek z autork\u0105 urealnia ich prze\u017cycia, postawy i do\u015bwiadczenia. Cho\u0107 pocz\u0105tkowo trudno po\u0142apa\u0107 si\u0119 kto jest kim, kto kogo zna i gdzie mieszka, to z czasem zaczynamy rozpoznawa\u0107 oblicza poszczeg\u00f3lnych bohater\u00f3w. Tak jak nieznane nam zdj\u0119cie, tutaj r\u00f3wnie\u017c jeste\u015bmy niejako wrzuceni w t\u0142um ludzi, kt\u00f3rych trzeba po kolei po\u0142\u0105czy\u0107 z odpowiednim bohaterem i rodzin\u0105. Poza tym, ca\u0142a opowie\u015b\u0107 to pi\u0119kny ho\u0142d z\u0142o\u017cony ofiarom wojny, ich rodzinom i potomkom. Bez epatowania brutalno\u015bci\u0105, autorka pokaza\u0142a jak okrutny by\u0142 \u00f3wczesny \u015bwiat. To fakty, emocje i opisane prze\u017cycia \u015bwiadcz\u0105 same za siebie. Nie potrzeba nic wi\u0119cej, aby zrozumie\u0107 i powiedzie\u0107, \u017ce warto.<\/p>\n\n\n\n

Gor\u0105co polecam.<\/p>\n\n\n\n

*Wszystkie cytaty pochodz\u0105 z ksi\u0105\u017cki Wr\u00f3\u0107 do mnie<\/em>, Ma\u0142gorzata Mikos, Skarpa Warszawska, 2023<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

S\u0105 tu najcenniejsze fotografie. Te, kt\u00f3re ocala\u0142y wojenn\u0105 zawieruch\u0119. Zachowane okruchy naszego \u017cycia, zanim stary \u015bwiat umar\u0142, a nadszed\u0142 nowy. Fotografie niew\u0105tpliwie s\u0105 niemym \u015bwiadkiem tak wielu historii. Jeden rzut oka i od razu przypominaj\u0105 si\u0119 nam zdarzenia, kt\u00f3re w innym razie dawno zosta\u0142yby przez nas zapomniane. Fotografie potrafi\u0105 ocali\u0107 nasze wspomnienia, pom\u00f3c ulotnej pami\u0119ci, […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":963,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[13],"tags":[148,147,149],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/959"}],"collection":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=959"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/959\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":965,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/959\/revisions\/965"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/963"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=959"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=959"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wojnarowska.blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=959"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}