Jedna zła decyzja zawsze pociąga za sobą następne.
Czy można sobie wyobrazić, jak wyglądałoby nasze życie, gdybyśmy nagle stracili pamięć? Czego brakowałoby nam najbardziej i komu moglibyśmy w takim przypadku zaufać? Niepamięć powoduje, że świat jest niczym zasłonięty mgłą, przez którą widać tylko kontury tego, co kiedyś było dla nas oczywiste. Snujemy domysły, polegamy na innych, którzy przynajmniej teoretycznie próbują nam pomóc. Czy można sobie także wyobrazić, aby ktoś pragnął stracić pamięć, bo przeszłość jest zbyt trudna do zniesienia, a chęć zemsty szuka ujścia? Czy można dobrowolnie pozbawić się wspomnień i w ten sposób zacząć swoje życie od nowa? Konsekwencje jakiejkolwiek wersji „niepamięci” zawsze pozbawiają nas pewnego elementu człowieczeństwa, który niezbędny jest do życia w poczuciu bezpieczeństwa i zgodzie z samym sobą.
Miała wrażenie, że granica między tym, co dobre, a tym, co złe, już dawno się zatarła w jej głowie.
Główna bohaterka, Ewelina Dobrzycka, nagle traci pamięć i nie jest w stanie nawet wrócić do domu, bo nie pamięta ani kim jest, ani gdzie mieszka. Nie wspominając już o pracy, mężu, potencjalnych dzieciach, rodzicach i tysiącu innych niezwykle istotnych szczegółów swojego życia. Tabula rasa, którą musi na nowo zapisać odpowiednimi wspomnieniami. Tylko które są prawdziwe, a które być może wymyślone? Ewelina czuje się jak dziecko, które uczy się podstawowych umiejętności i tworzy krok za krokiem swój własny świat. Z czasem, kiedy zaczyna przypominać sobie drobne szczegóły (a przynajmniej tak twierdzi), odsłania się przed nami obraz, który ma dosyć wiele zarysowań. Ponadto, rodzina wydaje się bardziej zainteresowana tym, aby Ewelina nie odzyskała w pełni sprawnej pamięci, a może nawet zapomniała o części prawd na ich temat. Kto się tutaj kogo boi i kto cierpi na amnezję – można mieć poważne wątpliwości kto kogo oszukuje. Kiedy do tego dodamy zabójstwo, zastraszenie i zmuszenie kogoś do czynu najgorszego z możliwych, fabuła zaskakuje na każdym kroku i niczego nie można być już pewnym.
Urodziłam się w złym miejscu (…) Ale przecież to nie moja wina.
Czy tu chodzi o morderstwo, czy tu chodzi o porwanie, autorka od samego początku gra z czytelnikiem w kotka i myszkę. Pakuje Ewelinę w utratę pamięci tylko po to, aby zagmatwać tę historie i zmylić naszą czytelniczą dedukcję. A kiedy dochodzimy do momentu pewnego spotkania dwóch bohaterek, zaczynamy się zastanawiać, czy ciągle czytamy tę samą książkę! Zwroty akcji – mistrzostwo. Musimy na nowo zweryfikować to, co wiemy i starać się zrozumieć motywację głównej bohaterki oraz jej pozornej ofiary. Bo może się zdarzyć i tak, że sprawca stanie się poszkodowanym, albo odwrotnie. Tytułowa mgła przeszkadza w logicznym myśleniu nie tylko bohaterom, ale także czytelnikowi. Najlepiej zapomnieć o tym, co sądziliśmy na początku i z tą „czytelniczą amnezją” dać się porwać fabule.
Polecam – może istnieje morderstwo doskonałe?
*Wszystkie cytaty pochodzą z książki Mgła, Kamila Bryksy, Wydawnictwo Mięta, 2024