Miłość jest plastyczna i rzadko mieści się w schematach.

Są w życiu takie sprawy, których absolutnie nie można wtłoczyć w ramy, bo one zawsze wymykają się wszelkim klasyfikacjom, regułom i wyobrażeniom. Lubimy, kiedy coś daje się łatwo skategoryzować, opisać i wytłumaczyć. Chcielibyśmy mieć gotowy szablon i gotowe rozwiązanie dla każdego aspektu życia, szczególnie wtedy, gdy coś/ktoś odbiega od standardu i nie wiemy, jak się zachować. Ludzie reagują wtedy różnie, niektórzy uciekają, inni ignorują, a tych, którzy okazują zrozumienie i empatię jest na początku najmniej. Jednak czy miłość ma swoje ograniczenia? Czy miłość może być interesowna? Przestałaby wtedy być miłością…

[O]kazywanie miłości to nie tylko słowa, to przede wszystkim gesty, ciche, subtelne, delikatne, których często na pierwszy rzut oka nie widać, ale są i budują poczucie bezpieczeństwa.

Warszawa i Bergamo – miejsca tak bardzo różne od siebie, a zarazem tak samo ważne i równie mocno kochane przez głównego bohatera, Olafa Zalewskiego. Choć życie zaplanowało dla niego nieprzewidywalnie trudny scenariusz, równocześnie jednak obdarzyło go ludźmi, którzy na pierwszym miejscu stawiali dobro, życzliwość i bezwarunkową miłość. To oni nauczyli go empatii, poszanowania ludzkiej godności oraz poczucia wolności w podejmowaniu decyzji. Te ostatnie sprawiają Olafowi pewną trudność, bo niepozamykane „sprawy” z przeszłości domagają się uwagi. Szczególnie, że jedna z nich ma już dziesięć lat, a on wciąż nie poznał smaku słowa „tata”… Kiedy więc sny nie dają mu spokoju, a zbliżające się święta stanowią świetną okazję, aby kogoś odwiedzić, Olaf wsiada do samolotu i odbywa sentymentalną i najważniejszą podróż do Warszawy. Tym bardziej, że sam król Zygmunt jest w stanie zejść ze swojej warszawskiej kolumny, aby wskazać naszemu bohaterowi właściwą drogę (brzmi intrygująco?) Czy Olaf naprawi swoje błędy? Czy będzie w stanie uratować tych, których kocha? Może okazać się, że im mniej słów, tym więcej treści, bo nie wszystko przecież wymaga artykulacji, aby to zrozumieć.

Żyjemy. To wystarczający powód, by się radować.

„Magia cichych gestów” to opowieść, która pokazuje jak ważne jest wychowanie, dobre wzorce oraz empatia wobec tych, którzy nie wpasowują się w schematy. To historia ludzi, którzy od urodzenia wydają się być obarczeni pewnym deficytem oraz tych, którzy pozornie mają wszystko, aby żyć szczęśliwie. No właśnie… Prawda okazuje się absolutnie zaskakująca, bo autorka serwuje czytelnikowi masę niespodzianek fabularnych. Razem z humorystycznym podejściem i nietuzinkowymi bohaterami tworzy opowieść, która choć napisana słowami przekazuje prawdy, które wcale ich nie wymagają. Akceptacja inności, wyrozumiałość wobec tych, którzy się od nas różnią oraz bezwarunkowa miłość wobec dzieci powinny być naszą oczywistością. Bo gesty, niewerbalna otwartość i wynikająca z niej empatia są po prostu bezcenne. A ci, dla których liczą się pozory, próżno szukają szczęśliwego zakończenia. Ta opowieść na szczęście ma ogromny potencjał, aby takie właśnie znaleźć.

Polecam – ta opowieść oddaje głos tym, którzy wyrażają miłość gestami.

*Wszystkie cytaty pochodzą z książki Magia cichych gestów, Katarzyna Kielecka, Wydawnictwo Dobre Strony, 2026